1. من هم اوايل ازدواج تمايل زيادي براي رفت و آمد با خانواده ي خانمم نداشتم (منظورم دايي ها و عمو ها و ... است) آن هم به خاطر احساس "عدم تعلق"، "بيگانگي"، "نداشتن حرف مشترك" و ... بود. من هم براي رفتن به اين مهماني ها اوايل نق نق مي كردم. اما مي رفتم. الان هم رابطه مان با فاميلهاي هم خيلي خوبه.
2. دليلي نداره كه چون شما همسر داري، توي همه ي مراسم و ميهماني ها با ايشون شركت كني. شايد ايشون بخواد بعضي جاها تنها بره، يا خود شما هم همينطور. (البته اين مساله پاگشا فرق مي كنه)
3. زندگي مشترك سرشار از اين جور مشكلاته و به همين راحتي "رمانتيك" و "عشقولانه" نميشه. (تازه اين مشكل از نوع كوچيكشه!!) نبايد به همين راحتي قافيه رو باخت و احساس كرد كه زندگي رو سرمون خراب شده.
4. به نظرم همينطور كه mahsa_mhmh گفت، در يك موقعيت مناسب، در حاليكه همسرتون حال خوبي داره، از اون "خواهش" كنيد كه ايندفعه رو به خاطر "شما" بياد. اما به اون قول بديد كه مهموني هاي بعدي رو با اون هماهنگ مي كنيد.
علاقه مندی ها (Bookmarks)