چرا وقتي صداي قرآن رو ميشنوم همه ي غم ها مياد سراغم؟

[فرشته مهربان]

بسیار مایلم ، از بعد روانشناختی و تحیل رفتار و از طرفی بعد فلسفی این موضوع بررسی شود .

منتظر نقطه نظرات نقاب عزیز ( که اشاره کردند ) و دیگر دوستان هستم .

البته این نکته را اشاره کنم که علت این که به اثر مجاورتها نپرداختم ( مجاورتهایی چون شنیدن قرآن در مراسم عزا و..... ) چون این موضوع در پستهای قبلی مطرح شده و با وجود این با مشکل بعضی از دوستان در پستهایشان روبرو شدم که چنین تجربه ای ناشی از مجاورت نداشته اند و یا مجاورت به عکس داشته اند اما باز هم این حالت فرار را از شنیدن صدای قرآن یا اذان داشته اند ، مثل این نمونه :

رويا جان من كاملا تو را درك ميكنم چون منم دقيقا اين مشكلو دارم . دانه جان برات نوشته كه شايد چون در مراسم عزاداري صداي قران شنيدي اين حالت به تو دست ميدهد؟ در صورتي كه من در طايفه اي زندگي ميكنم كه در مراسم عزاداري اصلا صداي قران را پخش نميكنن يعني رسم ندارن هر كي تو مجلس ختم خودش قران ميخونه . و لي تو " بعضي " از مراسمهاي عروسي مسابقه قران ميزارن كه هر كي با صوت قشنگتري بخونه برنده ميشه و جايزه خوبي بهش ميدن.
پس براي من كه ، صداي قران يا صداي اذان خاطره بدي به همراه نداره ، ولي بازم نمي دونم كه چرا دچار اين حالت ميشم دلم ميگيره و سريع كانالو عوض ميكنم يا صدارو تا آخر ميبندم . رويا عزيز اميدوارم تو به نتيجه برسي.