سلام
تو موقعیت شما بودن اون هم با رویه ای که تو این همه سال داشتید و تصمیم گرفتن سخته .
اما این نظر منه که نه سکوت ، نه مقابل به مثل بلکه فقط باید به هر طریقی که خودتون میدونید به طرف مقابل بفهمونید که از این حرف ناراحت شدید ، اگر سکوت کنید فکر می کنند که براتون اهمیتی نداشته .
البته نوع برخورد با هر کسی متفاوته ، بله برای برخی افراد سکوت راه خوبیه چرا که شخصیتشون طوری هست که با سکوت شما شرمنده شده و متوجه اشتباهشون میشن . اما چیزی که شما از این خانواده گفتید سکوت فقط باعث وقیح تر شدن اونها می شه . اونها این همه سال با سکوت شما مواجه شدند و تغییری در رفتارشون حاصل نشده بلکه با سکوت شما مجوزی برای بی حرمتی های بیش تر صادر شده . و نتیجش بی حرمتی های بیش تر و در مقابل رنجش خاطر بیش تر برای شما بوده طوری که امروز از این وضعیت خسته شدید .....
شما خودتون گفتید که رویه ای که من در پست قبل گفتم درسته پس چرا فکر می کنید عملی نیست چرا باید با رویه غلط پیش رفت . شما اگر حرف بزنید ناراحتی هاتون رو به خانواده همسرتون بگید حداقل سبک تر میشید که سکوت نکردید. بله این تغییر رویه سخته و ممکنه اوایل به پای وقاحت شما گذاشته بشه و بد برخورد کنند اما باید از این انفعال در اومد .
شما فقط خودت می تونی به خودت کمک کنی نه هیچ کس دیگه . از همسرتون انتظاری نداشته باشید و اون رو وارد مسائل نکنید . شما این همه سال شکایتی نداشتید پس طبیعیه که الان همسرتون نتونه درک کنه که شما داشتید رنج می بردید .
شما باید روش برخورد مناسب رو پیدا کنید و قوی و محکم باشید . اینطوری ادامه بدید فقط خودتون رو آزار میدید و اونها هم متوجه نخواهند شد . شما این همه سال سکوت کردید تغییری حاصل نشد ، حالا شجاعت این رو داشته باشید که راه دیگه ای رو در پیش بگیرید .
اگر هم توان این کار رو در خودتون نمی بینید پس همچنان تحمل کنید و به نقش خواهرشوهر و مادرشوهر دامن بزنید .
علاقه مندی ها (Bookmarks)