به نظر من همينقدر كه آنها هفته اي يكبار، (حالا به بهانه ي غذاي بي زحمت و استراحت در يك "محيط آرام") به شما سر مي زنند، خودش كلي جاي شكر دارد. حالا تفاوت هاي فرهنگي بماند.
به نظر من همين بهانه را هم از آنها دريغ نكنيد.
فكر كنيد اگر فرزندانتان مي رفتند و هيچوقت به شما سر نمي زدند، خوب بود؟ مطمئن باشيد كه آنها هنوز به شما نياز دارند كه پيشتان مي آيند. در غير اينصورت با وجود همين بگومگوهايي كه به آن اشاره كرديد، خيلي كمتر به شما سر مي زدند.
پدر و مادر بودن، يك مساله ي فطري و انساني است و هيچ ربطي به مليت، جغرافيا، دين و ... ندارد. اگر آنها فرزندان خوبي نيستند، شما پدر و مادر خوبي باشيد.
علاقه مندی ها (Bookmarks)