نوشته اصلی توسط صبا_2009
سلام
به نظرمن مهارت زندگی کردن چیزی نیست که یک دفعه حاصل بشه بلکه ما در امتداد زندگی و به مرور یاد می گیریم که چگونه بهتر زندگی کنیم . ضمن اینکه بخش عمده ای از این مهارت محصول تجربیات منحصر بفرد افراد در مواجهه با رویدادهای مختلف زندگی ست. به این معنی که حتی زمانی که تو نتیجه ی تجربیات دیگران رو در اختیار داری و یا نسبت به موضوعی علم و آگاهی صرف داری خیلی متفاوته تا زمانی که تو اتفاقی رو با تمام وجود خودت لمس می کنی و حتی حس می کنی ...
جالبتر اینه که مهارت زندگی کردن اغلب برابری می کنه با شناختی که تو از خودت داری . به این معنی که تو در اثر تجربه و یادگیری چیزهای مختلف، بیش از اینکه نحوه ی کنترل پدیده های بیرونی رو بشناسی زوایای وجود خودت رو کشف می کنی و این قدرتیه که به تو توان بهتر روبرو شدن با جریانات مختلف زندگی رو می ده .
از طرفی یاد گرفتن و اموختن شیوه های بهتر زندگی کردن اغلب غیر مستقیم حاصل می شه و لازم نیست که تو هر چیزی رو بیواسطه تجربه کنی . یعنی مثلا تجربه ی غم مرگ عزیزان ضمن اینکه به تو یاد می ده چطور با این مساله کنار بیای ، بیش از اون برای تو تمرینی هست که باعث می شه قدرت صبر تو ، واقع بینی تو و ... در مواجهه با سایر بخشهای زندگیت هم افزایش پیدا کنه ... به این معنی که غم فقدان یه عزیز فقط به تو یاد نمی ده که اگه کس دیگری رو از دست دادی چه رفتاری بکنی بلکه تو با این آزمایش مثلا یاد می گیری که رابطه ی خودت و چیزهایی که بهشون به هر نحوی وابسته ای و یا دوستشون داری رو چطور ساماندهی کنی که فقدانشون زندگی تو رو به چالشهای اساسی نکشونه ... و اینها همه مجموعه ای از مهارتهاست ...
نکته اینجاست که هیچوقت نمی شه اطمینان داشت که داشته های ما برای روبرو شدن با ازمون های مختلف زندگی کافیه اما میشه این امید رو داشت که با دریافتهای مناسب از وقایع زندگیمون توان ما برای بهتر زندگی کردن افزایش پیدا کنه ...
و صد البته بیخود نیست که قدما گفتن :
آنچه که جوان در آیینه می بیند پیر در خشت خام می بیند.
...
![]()










پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)