سلام دوستای جدید من
خوشحالم که جایی برای بیان مشکلم پیدا کردم
من 25 سالمه و دانشجوی کارشناسی ارشد هستم. در دوران کارشناسی با پسری دوست بودم که عاشقانه دوسش داشتم ولی بعد از 2.5 سال از هم جدا شدیم. ضربه ای سخت بود اما باهاش کنار اومدم. درس خوندم و تو یکی از دانشگاههای خوب تهران برای ارشد قبول شدم و الان ترم2 هستم.
1.5 سال از شکست قبلیم میگذره. وقتی به تهران اومدم یکی از همکلاسی های سابقم در دوران کارشناسی، به من پیشنهاد داد. اون از دوستی قبلیم خبر داره و گفت که در تمام اون سال ها منو دوست داشته ولی ناامید شده بوده و وقتی فهمیده که من تهرانم و رابطم به هم خورده خواسته که یه شانس به خودش بده. پسر خیلی خوب و خوش نامیه از نظر اخلاقی و خیلی هم منو دوست داره.6ماهه که با همیم.من همون روزای اول قبل از اینکه بهش جواب مثبت بدم تمام حرفامو بهش زدم. گفتم که حاضر نیستم بیشتر از یک سال باهم دوست باشیم و باید بعدش نامزد بشیم.بهش گفتم که با خانوادش صحبت کنه و بگه تصمیمون چیه.
همه چیز به خوبی پیش میرفت تا عید امسال که با مامانش در مورد ازدواج صحبت کرد و مامانش آب پاکی ربخت رو دستش و گفت ازدواج براش زوده.
ما هردو تصمیم داریم برای ادامه تحصیل از ایران بریم. با این تفاوت که اون یک سال زودتر از من درسش تموم میشه و بخاطر سربازی مجبوره زود بره.
حالا من میگم که ما تا اخر تابستون عقد کنیم و اون بره و من یک سال بعد برم پیشش که مامانش مخالفه و میگه کار درستی نیست.
خودش میگه که بهتره بره و بعد از تموم شدن درس من، برگرده و عقد کنیم و من باهاش برم
به نظر شما کدوم درستتره؟ایا شما راه سومی هم پیشنهاد دارید؟
در ضمن این اقا 4ماه از من کوچیکتره و استقلال مالی نداره ولی خانوادش میتونن ساپورتش کنن
چند نکته دیگه:
1)من امادگی ازدواج ندارم ولی به علت اینکه دوستیمون طولانی نشه به نامزدی اصرار میکنم
2)این اقا به هیچ عنوان حاضر نیست بمونه تا بعد از سربازی باهم برای ادامه تحصیل خارج بشیم
3)بعد از یک هفته بحث و بررسی به این نتیجه رسید که جداشدن بهتره تا من اسیبی نبینم مگر اینکه حاضر بشم 2سال دیگه صبر کنم
4)رییس خانوادشون مامانشه و باباش هیچ نقشی نداره
5)خودش از ازدواج میترسه و بعد 6ماه اینو میگه
6)به شدت اصرار داره تصمیمی بگیره که من اسیبی نبینم!!!
7)من عاشقش نیستم و فقط دوسش دارم اما بهش وابسته شدم
اگر توضیحات کافی نیست بگید تا توضیح بدم