گلِ نرجس

[باغبان]

فرض کنیم شرکتی قصد دارد افرادی را استخدام کند ...
افرادی که میخوان وارد اون شرکت بشن اول باید اشتیاقی برای استخدام در اونجا داشته باشن و از طرفی درخواستی از طرف خودشون به اونها بدن ... وقتی درخواست بدیم میان بررسی میکنن ...
ما هم در مسائل معنوی باید همین کار را کنیم ...یعنی درخواست بدیم به خداوند که ما هم، هم مسیر امام ِ زمانه خودمون باشیم ...جزء یاران امام باشیم ...
سپس تعهد کنیم برای توسعه خودمون در این مسیر ... یعنی تلاش داشته باشیم - استقامت - سازگاری - انعطاف - تاب آوری ،،،
برای خودمون شرط های ذهنی درست نکنیم ... یعنی نگیم من فقط باید در ظهور و قیام باشم و اگه اون موقع نباشم پس فایده نداره ...
ما وقتی در مسیر باشیم هر قدم در این مسیر که هستیم رسیدیم ...
امکان داره ظهور نزدیک باشه و شاید صدها سال دیگه هم نباشه ... شاید افرادی الان در این دنیا نباشن و از دنیا رفته باشن ولی رسیده باشن چون در مسیر بودن ... برای همین عشق مرکب سفر ِ نه فقط مقصد سفر ،،،
در دعا نباید طمع و حرص رسیدن داشته باشیم ... خدا دعا را آفرید تا ما را دگرگون کند ... تصور کن انسانی که نه از ترس دعا میکند و نه از طمع و حرص ... دعا میکند چون وصل شده ، چون حقیقت را درک کرده ...
چنین انسانی دیگر درگیر دعای اجابت محور نیست ... او در مسیر فهم دعاست و این فهم از جنس حضور هست نه نیاز ...
روی خودمان کار کنیم و در مسیر باشیم ... نگران نتیجه نباشیم ....اینو بدونیم که فرکانس های مشابه و هم ارتعاش همو پیدا میکنند .
پس دعا کن نه برای آنچه میخواهی ، دعا کن برای آنکه میخواهی بشوی ،،،
اینجوری نشه در زندگی مثلا ناامید باشیم و یا بدهکار باشیم و طلبکارها دنبالمونن بگیم امام کجایی پس :)
دنبال تک ماده نباشیم ... تلاش بیشتری کنیم ....
حضرت عباس (ع) برای امام حسین (ع) چگونه بود؟ ما سعی کنیم خودمون را اینگونه پرورش بدیم و اینگونه باشیم و بشیم برای امام زمان عج ...
اگه اشتباهی داشتیم ناامید نشیم و ازش درس بگیریم و دوباره بلند بشیم و از خدا کمک بخوایم ...
در هر وضعیتی که هستیم ، چه از نظر شغلی ، چه از نظر سلامتی ،، ناامید نشیم ... به فکر توسعه و خدمت باشیم در هر صنفی که هستیم ...
ان شاءلله عمرمون باشه و بتونیم روی خودمون و بُعد انسانی خودمون کار کنیم و در مسیر باشیم .
الهی آمین