سلام آقا غلام
عصبانیت و کم تحملی و کم صبری مسائلی هستن که بهتره ریشه یابی کنی و در موردشون بیشتر بررسی کنی،
همه آدما ها مثل پدر و مادر نیستن که هر چی بهشون بگی، باز رابطه هامون مثل اول باشه، یه جا این عصبانیت ها کار دست آدم میده ( منظورم در این دنیا هست)
از طرفی نگاه محبت آمیز به چهره والدین( بدون اینکه اونا بفهمند) کلی اثر مثبت داره، چه برسه به اینکه محبت علنی بهشون بکنی و یا دستشون رو ببوسی،
آدمهایی رو میشناسم که به خاطر مادر و پدرشون، از زندگی شخصی خودشون زدن و تمام وقت خودشون رو صرف اونها کردند.
---------
ان شاالله مدارس که باز شد، یه بار برو جلو درب مدرسه، ببین مادرها با چه شوقی و هر روز بچه ها رو می رسونند مدرسه.
یا پدر و ها مادر هایی که صبح های از شدت خواب آلودگی همش می خوان یه جا بخوابند، وقتی دلیل کم خوابی اشون رو می پرسی، بدون استثنا می گن بچه دیشب بد خواب شده بود، یا مریض شده بود یا کار خرابی کرده بود، یا گرسنه اش بود و مجبور شدیم بیدار بمونیم،
و هزار تا محبت دیگه از والدین که هر چه بگیم باز کم گفتیم،
حالا در مقابل این همه محبت ما بعضی موقع ها ( خودم رو میگم بیشتر) حتی حاضر نیستیم از خودمون بگذریم و در مقابل حرف اونها بگیم تو راست می گی، داد می زنیم و از موضع خودمون دفاع می کنیم، می گیم همون که من فکر می کنم درسته،
ولی آقا غلام بهت تبریک می گم که این چنین در دلت به فکر مادرت هستی، قدرش رو بدون و سعی کن تقویتش کنی،
من جای تو بودم می گفتم مادرم به خاطر من جوانی اش رو داده، من یکبار غرورم رو می دم، بهش زنگ می زنم فقط می گم حالت چه طوره زنگ زدم فقط حالت رو بپرسم، اگر تونستم بیشتر غرورم رو بگذارم زیر پام که بیشتر حرف محبت آمیز میزنم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)