سلام خانم ویولت. خوب هستید؟ به نظر من بهتر است تصمیم گیری را به همسر خود واگذار کنید. به هر حال حق طلاق قانونا و شرعا با مرد هست. شما تا جایی که می توانید رفتار خوب و شایسته با همسر خود داشته باشید. اما به او نگویید چکار کند. از او نخواهید در این مورد با کسی صحبتی نکند و او را وادار به سکوت و پنهان کردن مسائلش از اقوام و نزدیکانش نکنید. این کار فشاری بسیار بر روان او وارد می کند. چنین انتظاری نداشته باشید. هر کسی اختیار سخن گفتن خود را دارد. و می تواند از دیگران کمک بگیرد. تا با تحقیق و بررسی اطمینان کامل پیدا نکرده اید به او نسبت روابط خارج از ازدواج در حال حاضر را ندهید. حتی اگر قبلا این اتفاق افتاده باشد. اینکه می گویید دو سه بار نزد شما آمده است یعنی هنوز دارد فکر می کند. اگر واقعا نمی توانید رفتار خودتان را با او کاملا تغییر دهید به او صادقانه بگویید که دوستش دارید و در حد توان خود تلاش می کنید. اما بیش از حد توان خود نمی توانید کاری کنید. شرایط یک تصمیم گیری بدون فشار و اجبار را برای او فراهم کنید و نتیجه را به خدا بسپارید.
باز هم تاکید می کنم از سرزنش کردن و متهم کردن همسر خود به نامردی ، نپذیرفتن اشتباهات و ... خودداری کنید. همانطور که ایشان باید شما را بپذیرد شما هم باید همینطور باشید. همسرتان را همانگونه که هست بپذیرید تا شانس خودتان بیشتر شود. خیلی از احساسات شما به همسرتان گرچه به سخن درنمی آید اما دریافت شدنی و تاثیرگذار است. حال شما قابل درک است . سعی کنید بعد از تخلیه احساسی و سوگواری و مرور گذشته خود به نتیجه گیری برسید و برای خود تصمیم هایی درباره عقاید ، طرز رفتار و سبک زندگی بگیرید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)