سلام سرکار خانم بهاری
ممنون بابت راهنمایی تون.
البته تقریبا جواب دادین، ( بیشتر به نظرم اومد پاسخ سوالم آگاهی
دادین)
سوالم اون جایی بود که فرمودید: ما باید انتخاب کنیم و تصمیم بگیریم که چنان رفتار کنیم.
چون به نظرم اومد از اساس انتخابم روش غلطی برای استفاده از قدرت های غلط وجودم نیست، ولی در لحظه واقعه این قدرت قلیان میکند و به صورت مثلا خشم یا شکوه از رنج بروز میکند.
راه کنترل این قدرت و مسیردهی آن در جویبار مهربانی و معرفت رو منظورم هست.
بحثتون از زیبایی و چرایی رنج و لازمه رشد جالب بود.نوشته اصلی توسط سحر بهاری
ما همه نامهربانی داریم.
این نامهربانی ها نشأت گرفته از زخم هایی است که با دردشان در پشت ما نشسته اند و با خودمان آنها را حمل میکنیم. با هر رفتاری یا تغییر رفتاری از دیگران یا عزیزان مان آنها تیر میکشند و درد میکشیم.
همه ما قدرت تخریب داریم، قدرتی برای تحقیر، برای نادیده انگاری، برای قضاوت های تند و قدرتی برای بی تفاوتی.
چه چیز باعث میشود نامهربانی را انتخاب کنیم؟
تفاوت ما در انتخاب ها و تصمیمات مان و نگاه ما به رنج هایمان است و اینکه بخواهیم شبیه زخم هایمان باشیم یا نه؟
بعضی اوقات با کسانی برخورد میکنیم که نقش بیدار کننده های ما را بازی می کنند او مقصر نیست بلکه به ما تذکر میدهد که هشیار باش تو زخم داری و نباید رفتار و حرفهایت تو را به زخمی بزرگتر تبدیل کند. همه ما همین الان که این متن را میخوانیم نیرویی از غم و خشم و حقارت و اضطراب همرامان هست. اما اینکه آن ها را برای اثبات قدرت مان استفاده کنیم و تخریبگرانه عمل کنیم یا از آنها برای خلق چیزی با ارزش استفاده کنیم انتخاب ماست.
علاقه مندی ها (Bookmarks)