یه فرهنگی از قدیم تو جامعه مون بوده که فقط مرد تامین کننده ی خرج زندگی باشه و تا یه موقعی این قضیه واقعا امکان پذیر بود. سال 62 خدابیامرز بابام یه بلیزر خرید 190 تومن. اون موقع با اون پول میتونست 1000 متر زمین تو سعادت آباد بخره که الان با دیدن قیمتش مغز آدم سوت میکشه. میخوام بگم ملک ارزون بود. تامین مسکن مشکلی نداشت. توقعات پایین بود. طرف یه زمین میخرید توش دوتا اتاق میساخت دست زنشو میگرفت میرفت سر زندگیش.نوشته اصلی توسط پاپیون
الان دیگه اون شرایط سهل و ساده وجود نداره. خرجا کمرشکن و غیرممکن شده. ولی همچنان این توقع از مرد وجود داره که خرج ازدواج رو بده، مهریه شازده خانوم رو به دیده منت قبول کنه! شروط ضمن عقد رو تمام و کمال امضا کنه، به تنهایی خونه بخره. حالا چشمش کور دندش نرم این وسط چند تیکه از جهاز عروسم بخره دیگه!!! بعد عروس خانوم قدم رنجه کنه بره سر زندگیش
تو این اوضاع احوال مگه چند درصد دختر پسرای مجرد به تنهایی ثبات مالی دارن که همچین انتظاراتی رو از مردها دارین؟ سوپرمن هستیم ما؟!؟ این روزا خانما کشتن خودشونو واسه برابری بعد به اینجای قضیه که میرسه یهو قطع نخاع میشن؟ میشن جنس لطیف؟ دیگه تموم شد بریزید دور این تفکراتو! زن و مرد باید با همدیگه زندگی رو بسازن و جلو ببرن. کما اینکه اکثریت زوج های جوون الان دارن همین کارو میکنن.
داداش کم نیاری یه موقع. از ما که گذشت ولی بگرد دنبال کسی که تو رو واسه خودت بخواد. به مهریه کم راضی باشه. سرپناه و ثبات مالی رو باید با هم بهش برسین.
علاقه مندی ها (Bookmarks)