سلام
من پسر 28 ساله ای هستمفوق لیسانس عمران دانشگاه سراسری، تو یه شرکت عمرانی در حال کارم با حقوق نه چندان جالب (1.200 در ماه) .من حدود 9 سالی میشه که از یه دختر که هم دانشکده ای و بعضا همککلاسی من میشد خوشم اومده اما هیچ وقت به دلایل مختلف از جمله توان مالی . آینده مبهم کار و ... بهش چیزی نگفتم . منظورم اینه که باهاش حرف میزنم اما هیچوقت رابطه ما از حالت دوستی خارج نشدهو در طی این 9 سال چند بار بیرون از دانشگاه دیدمش باهم بیرون رفتیم اما در حد دوست خیلی معمولی و کاملا رسمی . نمیدونم که اون چه حسی نسبت به من داره. همین اواخر هم فرصتی پیش اومد وقتی به من گفت دنبال کار می گرده بهش پیشنهاد دادم تا در عرض یهک ماه آینده که کارای شرکت گسترش داده میشه بیاد و توی دفتر شرکت ما کار کنه. از طرف دیگه فرصت بسیار خوبی برای من پیش آومده تا بتونم دکتری خودم رو با بورسیه تحصصیلی عالی در امریکا بخونم.
عذابی که تو این 9 سال کشیدم الان چند صد برابر شده نمی دونم چیکار کنم، هیچ گارانتی نیست تا من با اون خانم رابطم جدی تر بشه و از طرف دیگه اگه روزی بفهمم که اون هم نسبت به من حسی داشته و من رفتم خودمو نمیبخشم . میدونم توی ایران با این وضعیت کار تا 30 سال آینده به جایی نمی رسم به همین دلیل هیچ وقت باهاش جدی نشدم و اگه شرایط مالی من اینطور باشه آینده ای برای من و او نخواهد بود اما نمی تونم از خیر اون خانم هم بگذرم کسی به خاطرش یک عمر تنها بودم.
راهنماییم کنید