خاطرات قشنگ و عاشقانه من و همسرم (2)

[به دنبال خوشبختی]

سلام به دوستان عزیز

با اجازه همه من یک نقدی به این تاپیک داشتم...البته فقط نظر شخصی من هست و اگر مغایرت داره با قوانین تالار مدیران محترم زحمت حذفش رو بکشن.

به هیچ شخص خاصی هم نمیگم این مطالب رو .کلا با فلسفه خوده تاپیک مشکل دارم نه افرادی که اینجا مینویسن


در بدترین زندگی ها ، لحظات شیرینی وجود داره...اینو که قبول دارین؟!

یادمه چند وقت پیش یکی از کاربرها که خودش درگیر مشکلاتش هست گفته بود از اینکه میبینم توی تاپیک خاطرات عاشقانه این همه زن و شوهر ها همدیگرو دوست دارن، غصه میخورم.

کی حاضره نوشته هاش باعث بشه ادمهای دیگه غصه بخورن ؟!

میدونین مثل چی میمونه؟مثل اینکه بین یکسری ادم که مشکلات جسمی و معلولیت دارن، یک نفر بیاد بگه من بهترین دونده هستم و تو مسابقات اول میشم و ...

تو این تالار:
خیلیا نتونستنن ازدواج کنن(به هر دلیلی)
خیلیا ازدواج کردن و موفق نیست زندگیاشون
خیلیا در شرف طلاقن
خیلیا خیانت دیدن
خیلیا از یه رابطه زناشویی ساده محرومن وهزاران مشکل دیگه

حالا مثلا من بر فرض بنویسم همسرم این کار رو برام کرد و همسرم اون کار رو برام کرد....چه فایده ای میتونه برای ادمهایی که اینجا درگیر مسائل و مشکلاتشون هستن داشته باشه؟؟
جز اینکه باعث بشه حسرت بخورن و یا غمشون بیشتر بهش؟؟ یا اینکه با شرایط حادی که دارن خودشون رو مقایسه کنن؟

من خودم به همسرم میگم تو خیابون دست منو نگیر، شاید کسی به هر دلیل شرایط ازدواج نداره...اگر با این کاره ما غصه بخوره و یا حسرت بخوره چی؟

همه مون میدونیم که کسانی که میان تو همدردی، بدون شک مشکل دار هستند.اکثرا هم مشکلاشون با همسراشونه..


مطرح کردن خوشبختی خیلی خوبه اما در جایی که همه تقریبا سر همون موضوع مشکلات دارن کار منطقی به نظر نمیاد...

بازم تاکید میکنم مخاطبم هیچکدوم از اعضای این تاپیک نیستن.خوشبختی بچه های همدردی بدون شک اروزی تک تک ماهاست.اما کلیت این تاپیک به نظر من مورد داره.

سلام
من به عنوان شخصی که از ادمین درخواست کردم این بخش رو برای عموم آزاد کنه می خوام به این انتقاد شما پاسخ بدم.

البته با این نگاهی که به موضوع داشتید انتقاد کاملاً بجایی هست،
همین الان ملت وقتی میرن رستوران از غذاشون عکس می گیرن و تو شبکه های اجتماعی نشر می دن، یعنی پوز دادن چیزی که خودشون هیچ نقشی در ایجادش نداشتن، نه هنر پختش رو دارن نه تزینش و نه هر چیز دیگه ای، انجام این کار به نظر من خیلی زشته، چرا که نشون دادنش هیچ دردی رو دوا نمی کنه، هیچ آموزشی رو منتقل نمی کنه جز بی فرهنگی (یادمه بچه که بودیم وقتی مادر بزرگم خدا بیامرزم یه چیز میداد بخوریم، پدر بزرگ خدا بیامرزم می گفت ؛ تو حیاط بخور نبرتو کوچه، شاید بچه همسایه بینه و دلش بخواد و نداشته باشن، یا اینکه چیزی خریدی بر دار بیار خونه بخور،) چقدر دور شدیم از اون روزها، الان نداشته هامون رو هم به جای داشته هامون جا میزنیم و به مردم نشون می دیم)). اما برسیم سر موضوع این تاپیک؛
اول اینکه هدف اصلی این تاپیک نمایش عاشقانه هایی بود که تو زندگی خیلی ها اتفاق می افته ولی چون ساده پنداشته می شه، باعث ایجاد علاقه نمی شه، وقتی گفته میشه و از زبان کس دیگه شنیده می شده، پر رنگ دیده می شه.
دوم هم اینکه میشه از این عاشقانه ها ایده گرفت و تو زندگی پیاده کرد (همون طوفان فکری). یعنی پیشگیری کرد به جای درمان. درسته خیلی هایی که اینجا هستن تو زندگیشون مشکل دارن اما مشکل همه یکی نیست، و نقاط قوت زندگی کس دیگه دقیقاً نقطه ضعف زندگی منه که این مورد رو هم میشه اینجا دنبال راه چارش بود.
سوم هم اینکه بیشتر تاکید این بخش بر اینکه که عاشقانه هایی عنوان بشه که نقاط قوت زندگی رو نمایش بده و در کنار همه اون تاپیکایی که نقاط ضعف زندگی ها رو نشون میده، یه مرحم ایجاد منه و بشه ازش چیزی یاد گرفت و تو زندگی شخصی خواننده پیاده بشه.