نوشته اصلی توسط باغبان
......................
سلام خانم 7
به نظرم تو بحث حاجت گرفتن و دعا ،،،اولین چیزی که خیلی مهمه این هست که معرفت ما به خداوند واقعی باشد،،،
یعنی بدانیم در برابر چه عظمتی دست رو به دعا بر می داریم ،،
و باور به اینکه خداوند درد و دل ما را میشنوه ،،،،،
پس به این درد و دل شک نکنیم و بهش باور واقعی داشته باشیم .
و اینکه اگر دعای ما برآورده نشد هم فکر نکنیم،،، آدم بدی هستیم و یا خداوند صدای مار ا نمی شنوه ،،،،،بلکه به حکمت خدا هم ایمان داشته باشیم
...........
در مورد حکمت :
ببنید من ِ باغبان الان تونایی دارم با مشت بزنم مانیتور جلوم را بشکنم :)
من توانایی این کار را دارم ،،،ولی این با حکمت باغبان سازگار نیست :)
می خوام بگم خداوند قدرت دارد ،،،هر چیزی که تو بخوای برات فراهم کند ،،،،،درسته خدا تواناست ولی خداوند حکمت هم دارد !
بعضی موقع ها درخواست ما از خداوند به گونه ای هست،،، مانند مثال زیر :
-> میریم سمت شمال ،،،،بعد به خدا میگیم چرا جنوب نیستم ! ،،،،چرا حاجت جنوب رفتنم برآورده نمیشه!
خدایا من چرا الان جنوبم ،،،،،من که می خواستم برم شمال ،
مثلا درس نمی خونیم ،،،شب کنکور به خدا میگیم ،،خدایا یه رتبه دو رقمی به حق 14 تا معصوم به من عنایت کن
من اگر جای خدا بودم یه رعد و برق می فرستادم کار طرف را می ساختم :)
بعضی از دعاهای ما این گونه است »
مثلا طرف میره هندونه میکاره ،،،،بعد به خدا میگه خدایا ،،،کاشکی محصولم گوجه سبز باشه :)
خداوند توانایی این کار را داره ،،،،ولی حکمت خدا این نیست!
دنیا بر اساس یه قوانین و یه حکمتی طراحی شده ،،،،،
زن و شوهر مراعات یه مسائلی را نمی کنند ،،،،مثلا بچه ناقص به دنیا می یاد،،،
درسته بچه ی متولد شده گناه و تقصیر نداره ،،،،به من بگو تقصیر خدا چیه ؟
منظورم اینکه عمل و رفتار ما هم نقش داره !
نوع درخواست ما
باور ما
.....................................
تا حالا شده خدا را برای خدا بودنش عبادت کنیم
تا حالا شده خدا را برای حاجت خودمون صدا نکنیم
تا حالا شده نماز شب را فقط برای لذت عبادت بخونیم و اینکه داریم با کی حرف می زنیم
.......................................
آزادگی واقعی در رهایست !
وقتی بالن ،،،سبک بشه ،،،به پرواز در می یاد
وابستگی ها مون ،،،غرور و منیت هامون ،،،،چیزهایی هستند که بالن را سنگین می کند و نمی ذاره بالن پرواز کنه
دنیا مانند پژواک اعمال و خواستهای ماست. اگر به جهان بگوییم: “سهم منو بده…”
دنیا مانند پژواکی که از کوه برمی گردد، به ما خواهد گفت: “سهم منو بده…”
و ما در کشمکش با دنیا دچار جنگ اعصاب می شویم.
اما اگر به دنیا بگوییم : “چه خدمتی برایتان انجام دهم؟…”
دنیا هم به ما خواهد گفت: “چه خدمتی برایتان انجام دهم؟ !!!!
..........................................
برای نفر از خداوند می خواهم :
دغدغه ای که او را ناراحت کرده ،،،،حل بشه
می خوام اینقدر قوی باشه نذاره سختی ها و دغدغه های مسیر زندگیش ،،،آرامشش را کم کنه
می خوام این قدر قوی باشه که ،،، مایه آرامش دیگران باشه ،،،و این انرژی را به دیگران هدیه بده
آمین ،،،ای پروردگار جهانیان.
سلام آقای باغبان
واقعا متشکرم از اینکه پاسخ مسئله من رو دادید... اون بخشی که بزرگنمایی کردم رو میخواستم بهتون جواب بدم:
حاجتی که من از خداوند میخواهم غیر منطقی نیست... کمی انجامش برای من محال به نظر میرسه ولی زمانیکه دارم نماز میخونم یک نیرویی تو وجودم میگه خیلی به خدا احترام بزار چون حاجتی که داری تنها بدست اون برآورده میشه و من با وجودم نمازم رو با احترام به خدا میخونم... یک چیزی هم هست که موجب میشه وقتی دارم دعا میکنم بترسم و اون اینه که نکنه اون چیزی که من از خداوند میخوام برام بد باشه به خاطر همین به خدا میگم تو ترس منو میدونی میشه کاری کنی که حاجت من برام خوب باشه انشاءالله؟... ازش میخوام به حاجتم برسم ولی به خوبی ،جوری که برام بد نباشه...
از نظر باور من به خدا : یه بار یه بیماری بدی گرفتم و با توسل به یکی از معصومین که واسطه ای بشن نزد خداوند شفا گرفتم و همینقدر خدارو میشناسم که خدا رو اگر در لحظه ای که واقعا قلب شکسته و گریه ی زیاد جاری میشه بخونی و حاجت بخوای و قسمش بدی به معصومین (ع) حاجت مستجاب میشه ولی نمیشه صد در صد گفت.
مشکل من اینه که من دیگه اون گریه و رقت قلب رو ندارم ... وقتی میخوام دعا کنم اصلا میترسم که نکنه خواسته ای که از خدا دارم برام بد باشه و همین حالت منو خیلی افسرده و بی تفاوت کرده نسبت به حاجتم ... ولی وقتی به خودم میام و میبینم که دست روی دست گذاشتم و دیگه انگیزه ندارم خودمو سرزنش میکنم و میگم چرا آخه اینجوری شدی تویی که اینقدر برای رسیدن به خواستت شوق و انگیزه داشتی؟
واقعا چه حالتیه؟
چرا دیگه دارم ول میکنم هدفم و خواسته ام رو ؟ که میدونم الآن بی خیالم ولی اگه زمان تموم بشه و برآورده نشه حسابی میریزم بهم.
به خدا میگم اینهمه صدات کردم تو این دو سال و اینقدر جواب منو ندادی که به این حالت رسیدم : بی انگیزه ... بیتفاوت ... افسرده
شاید این یه چیزی باشه بین من و خدا و نباید بگم ولی من قبلا نماز هام رو متأسفانه یا نمیخوندم و یا هر از گاهی .... ولی با خداوند عهد کردم که تا زمانی که جون تو بدنم هست همیشه نمازم رو اول وقت بخونم و دیگه سهل انگاری نکنم... فقط در شرایط بسیار سختی که واقعا قادر نباشم سر وقت نخونم....
برای حاجتم این عهد رو با خدا بستم در حالیکه میدونم وظیفه هر انسانی هست که نمازش رو بجا بیاره ...
بعد با خودم میگم یعنی خدا منو پذیرفته؟ عهدی که باهاش بستم رو قبول کرده؟ من دو سال دیگه فرصت دارم وگرنه دیگه همه چیز تموم میشه و بعیده که دیگه به این راحتی همه چیز برام انجام بشه.
اگر کسی تو موقعیت من باشه باید واقعا چکار کنه که خدا بهش بگه آروم باش من کارت رو برات به خوبی درست میکنم جوری که برات خیر به همراه داشته باشه؟
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)