سلام دوستان همدردی..من مجدد اومدم تا مشکل جدیدم رو باهاتون در میون بذارم و از نظراتتون استفاده کنم..
یه خلاصه کلی رو خدمتتون عرض کنم:
خانومی هستم ۲۹ ساله و ۲.۵ سال زندگی مشترک، خدارو شکر با همسرم زندگی خوبی داریم ولی از اول ازدواج زندگی ما تحت تاثیر شرایط خاص و سختی بوده.. بیماری پدر همسرم و دست تنها بودن همسرم برای رسیدگی به پدر و مادرش..
مشکل کنونی:
خواهر همسرم بزودی قراره زایمان کنه تو شهری دیگه و با توجه به بیماری پدرشوهر و نیاز به مراقبت و توجه مادرشوهرم خیلی ایشون رو تنها میذارن و من و همسرم که آدمهای مسئولیت پذیری هستیم اوایل خیلی همراهی میکردیم ولی متاسفانه مادرشوهرم به این حس وظیفه شناسی ما عادت کرده و خیلی به بهانه های مختلف پدرشوهرم رو تنها میذاره و این وسط من بیشتر از همه مجبورم رسیدگی کنم با توجه به تغذیه خاص ایشون..
با اینکه برای وجدان خودم و بعد همسرم مخالفتی نمیکنم ولی احساس میکنم مادرشوهرم بدون کوچکترین ناراحتی و رودربایستی با خیال راحت همسرش رو تنها میذاره و براش این ذهنیت القا شده که حتما وظیفه منه.. خواستم ببینم چه روندی درسته..
لطفا راهنمایی کنید..باتشکر از تمامی دوستان
علاقه مندی ها (Bookmarks)