اعتمادم به همسرم از بين رفته

[میشل]

همسرم گفت به خاطر تهمت هايى كه بهم زدى از دستت خيييييلى زياد ناراحتم، گفت اينكه بهم اعتماد ندارى عصبيم ميكنه. گفت يه ايراد ديگه كه دارى اينه تو حق ندارى به من جواب پس بدى و يكى به دو كنى. گفت اگه اين اخلاقات درست نشه طلاقت ميدم. گفتم تو نه پدر مادر منى و نه من بچه تو، يا منو با كارمندات اشتباه گرفتى، گفتم من همسرت هستم اگه ميخواى احترام ببينى بايد احترام بذارى، گفتم هر مدلى حرف بزنى همون مدل هم جواب ميگيرى. اونم گفت من ديگه نميتونم تحملت كنم، گفت ميخوام زندگى كنم، وقتم داره الكى با تو هدر ميره. گفت جدا بشيم و بريم سر زندگيمون. گفتم باشه هر طور كه ميخواى. گفتم تو اگه منو نخواى منم تورو نميخوام.
حالا از ديشب يه سئوال تو ذهنمه، اگه دوستم داره چرا به طلاق فكر ميكنه؟ اگه دوستم نداره واسه چى برام هديه گرفت؟
كلا فاز همسر من چيه؟ اصصصصصلا نميتونم دركش كنم!!!!!!

هانلی جان والا منم نمی تونم تو رو بفهمم.

اگه در شرایط فعلی نبودی، فقط می گفتم که درکی از زندگی و ارتباط زن و شوهر نداری.

اما حالا که با وجود اینکه فکر می کنی همسرت خیانت کرده، باز هم دل از زندگیتون نمی کنی، دیگه اینکارات خیلی خیلی عجیبه!

قابل درک نیست!

خدا به شوهرت رحم کرده که اینقدر زندگیتون سسته، تو اگه خیالت از بابت همسرت راحت بود، می خواستی چطور باهاش صحبت کنی؟ حتما ظرف غذا رو می کوبیدی توی صورتش...

نوشتی که نمی دونی شوهرت تو رو دوست داره یا نه. به نظر من اون می خواد دوستت داشته باشه، دلش نمی خواد ازدواجش با شکست مواجه بشه، اگر هم اشتباهی مرتکب شده باشه، دلش می خواد تمومش کنه و به سمت تو برگرده، اما رفتار تو (چه در این ملاقاتتون، چه خیلی موارد دیگه که در همین تاپیک و تاپیک قبلیت نوشته بودی) طوریه که ادامه زندگیتون رو غیرعاقلانه جلوه می ده. یه وقت اینقدر گستاخ، یه وقت اون اندازه منفعل و مبهم.

اگه تونستی خودتو جای همسرت بذار، ببین چطور عقلا به این نتیجه می رسونیش که جدایی بهتره. که تو زن زندگی نیستی، قابل اتکا و محکم نیستی.

نوسانات خلقیت زیاده، تکلیفت با خودت معلوم نیست. نمی تونی یک هدف رو دنبال کنی (چه زندگی چه جدایی). خودت فکر می کنی این زندگی درست بشو باشه؟