سلام خدمت همدردی های عزیز
امیدارم مشکلم رو خوب خدمتتون عرض کنم و شما هم بهم کمکم کنید
من دختری 23 ساله هستمو یک ساله که لیسانسمو گرفتم.راستش مشکلی که دارم اینکه کسی دوستم نداره..هیچ وقت دوست صمیمی طولانی مدتی نداشتم...مدتی که دانشجو بودم،تقریبا با همه سلام و علیک داشتمو با همه دوست بودم اما دوست نزدیک فقط یه نفر بود که با وجود اینکه از لحاظ شخصیتی نزدیک بهم نبودیم اما با هم کنار میومدیم(شاید ترس از تنها بودن و چون چاره ای نداشتیم)اما از بعضی لحاظ واقعا شبیه هم بود اما خب اون ازدواج کرد و ارتباطمون نزدیک به صفر شد.من دوستان زیادی توی دانشگاه داشتم که میدیدم بعداز من با شخص جدیدی اشنا میشدن ولی چقدر روابط گرمتری باهاشون میگرن و رابطشون تا الان چقدر باهم نزدیکترشده.
خستتون نکنم اگه تاچندماهم از کسی خبر نگیرم هیچ کس سراغمو نمیگره..و در واقع فک میکنم جذابیتی ندارم براشون(از لحاظ اخلاقی).توی فامیل ام همینطور،دخترای فامیل هم باهام صمیمی نمیشن.و الان خیلی احساس تنهایی میکنم
این موضوع باعث شده نگران ازدواجم بشم که نکنه این جذابیتو برای همسراینده ام نداشته باشم.
خواهش میکنم کمکم کنید تا بتونم روی توخودمم کار کنم
شما چقدر دوست صمیمی دارید چی میشه که شما دوستای چندساله و فوق العاده نزدیک بهم دارید










علاقه مندی ها (Bookmarks)