حضانت پسرم رو گرفتم ولي همه ميگن اشتباه كردي

[مو فرفری]

یه مادر محترم!
به همدردی خوش اومدید.

هیچ جای دنیا برای یه بچه امن تر از کنار مادرش نیست. شاید الان یک "دغدغه!" با عنوان تربیت آینده اش داشته باشید، ولی اگه پیشتون نبود الان هزاران دغدغه داشتین. من هم یه مادر هستم. با مشکلات زندگی بالا و پایین میشم. ولی حتی حاضر نیستم یک لحظه از خودم دورش کنم. البته من هم مثل شما شاغلم و بچم روزی چندساعت بیشتر پیشم نیست ولی از نظر تربیتی و بزرگ کردن عرض کردم.
به نظرمن کار اشتباهی که نکردید هیچ! خیلی هم کار عاقلانه ای کردید و واقعن از خودگذشتگی کردید. فرض کنید طلاق نگرفتید و ایشون پدرشون رو از دست دادن (البته دوراز جونشون) اون موقع چه میگفتید؟
اتفاقاً پسر شما اصل تایم روزش رو توی مدرسه و درکنار همجنسای خودشه. تازه چه بسا به خاطر اینکه پدرش نیست بیشتر حالات مردونه برای حفاظت از شما به دست بیاره. بچه هایی که از کوچکی بدون پدر بزرگ میشوند، زودتر مردونه میشن و زودتر روی پاهای خودشون وای میایستن. که البته این هم خوب نیست.
شما با خوندن مقالات و کمک گرفتن از مشاوره کودک و روانشناس مدرسه فرزندتون خیلی راحت میتونید جوری تربیتش کنید که در آینده هم از پسش بربیایید.

البته تو سنین بلوغ که خودمون هم پدرِ پدر مادرامون رو درآوردیم، مطمئناً به مشکلاتی خواهید خورد ولی خدا بزرگه. ایشالا کمکتون میکنه. حالا چو فردا شد فکر فردا کنیم! از امروز از پایه های شخصیتی پسرتون رو درست بچینید ایشالا مرحلهء نوجوانی روهم راحت خواهد گذروند.

امیدوارم خدا کمکتون