با سلام . من یک تازه وارد هستم.
نظر من درباره عشق این است: فقط واژه ایثار می تواند در کنار عشق قرارگیرد. راستش را بخواهید عشق فقط می تواند منتج به ایثار گردد. این یعنی گذشتن از خود و رسیدن به خارج از منیت و خودخواهی . دوست داشتن خود با شیفته بودن به خود متفاوت است. عشق منجر به ایثار می شود ولی هوس فقط منجر به طلبیدن و درخواست کردن می شود. ایثار واقعی همان گذشت از خواسته های خوداست. دیشب در تلویزیون همسر شهیدی بزرگوار را نشان می داد. بعد از گذشت چند سال از جنگ هنوز از گفتن خیلی مسایل تفره می رفت و این یعنی گذشت از خود و رسیدن به رضای محبوب. در این سایت جایی دوستی نوشته بود که با زمان عشق کم رنگ می شود. این حرف خیلی مهمل است زیرا آنکه با گذشت زمان پررنگ تر و جدی تر می شود فقط عشق است .
سایه عشق یا حتی لمعاتی از آن اگر به وجود این حقیر می خورد الان چنین وضع نامناسبی نداشتم و به لحاظ اخلاقی لااقل در حد مومن معمولی قابل اعتماد بودم.
متشکرم از دوستان .