آیه جان ببخشید که این حرف رو میزنم اصلا قصد توهین به همسر محترم شما رو ندارم. اما از نظر من آه و ناله کردن یک خصلته که ربط چندانی به پول داری و بی پولی نداره عزیزم. آدمهایی رو میشناسم که با ماهی یک ملیون تومن زندگی میکنن و اگرچه بهشون سخت میگذره اما ناله نمیکنن و برعکس یکی از نزدیکترین افرادی که میشناسم ماهی حدودا چهار ملیون تومن درآمد داره و همش هم داره ناله میکنه که ندارم. فلان چیز رو نخریدم و... این خصلت آدمهاست... نباید آه و ناله ی همسرت باعث بشه که تو قبول کنی که ایشون هیچ نفقه ای به تو نده
آره باید حرفت رو مستقیم بهش بزنی اما با لحن آرام ومهربان بهش بگو. شوهرت روی خانواده اش حساسه؟ اگه بهش بگی یارانه ای که فعلا میره به حساب باباش رو بده به تو شاید فکر کنه با باباش خصومتی داری...نمیدونم آیه اما این حرف یکم بو دار به نظر میرسه. به نظرم به همسرت بگو بهت نفقه بده بذار راهش رو خودش پیدا کنه بعد اگه اومد گفت پول ندارم و قسط و اینا...بگو خب عزیز دلم وقتی انقدر داره بهت سخت میگذره چرا یارانه ات رو نمیگیری باهاش یک مقداری از قسطهات رو بدی من به خاطر خودت میگم عزیزم و... اینجوری به نظرم بهتره.آیه جان فقط که تو نباید سختی بکشی، به نظر من تو اصلا توقع زیادی نداری... همسرت از ماهی یک ملیون تومن حداقل باید صد تومن رو برای تو که زنشی کنار بگذاره... اگه نمیتونه خب باید قرضی که داده رو پس بگیره... یارانه اش بیاد توی حساب خودش و... اون مرد زندگیته باید به خاطر خوشبختی تو تلاش کنه. البته تو هم نباید ازش انتظارات نامعقول داشته باشی که با توجه به حرفایی که میگی دختر قانعی هستی. آیه جان خانواده ی همسر منم دقیقا مثل خونواده ی شوهر شما هستن و به جز کادویی که سر عقد بهم دادن بقیه ی هزینه ها تماما به عهده ی شوهرم بود اما من چیزی از اونها به دل نگرفتم. تو هم به دل نگیر. به هر حال پدر و مادرشن. سعی کن از خانواده ی همسرت جز احترام هیچ چیز دیگه ای انتظار نداشته باشی اینجوری خیلی راحت تری








علاقه مندی ها (Bookmarks)