سلام
من دختری 19 ساله هستم دانشجوی ترم اول روانشناسی
مشکلم اینه ک نمیدونم چطور باید رفتار کنم هر طور رفتار میکنم دیگرونو میرنجونم
همه بهم میگن ادم خشک و عصبی و کم حرفیم درحالی ک خودم نخواستم باشم
قبلنا همه ی دوستا و خونواد ام بهم میگفتن دیوونه چون خیلی میخندیدم اما الان کم میخندم خب دلیلی واسه خندیدن پیدا نمیکنم
راست میگن عصبی شدم چون خیلی از سادگی و مهربونیم سو استفاده شده دیگه کسی رو نمیبینم ک ارزش مهربونی رو داشته باشه هر وقت با هرکی بودم از کل وجودم براش مایه گذاشتم تو سختیا و شادیا اما هر وقت خواستمش نبود تا حدودی هم رک شدم
کم حرفیمم واسه اینه ک واقعا خیلی وقتا چیزی واسه گفتن ندارم
حالا خیلی اذیتم دیگه حالم از هرچی دوستی و دور هم جمعیه بهم میخوره دوست دارم توجمعا باشم اما خراب میکنم نمیدونم واقعا چیکار کنم
مقاله درمورد مهربونی و اینچیزا میخونم فایده نداره پیش روانشناس رفتم فایده نداشت
همه چیرو جدی گرفتم شوخیا رو حرفا رو تیکه کلاما رو نگاهارو خواستم ساده بگیرم نمیشه
تو روابطم با دیگرون خیلی دچار مشکلم
راهنمایی لطفا؟
ممنونم
علاقه مندی ها (Bookmarks)