بن بست

[شیدا.]

طلاق گرفتن شما و ارتباط دختر و پدرش دو مقوله جداست.

طلاق گرفتن یعنی جدایی شما از همسرتون. اما اون مرد تا ابد پدر این دختر هست.
قرار نیست همدیگه را نبینند. ولی وقتی شما جدا بشید، آرامش بیشتری دارید. مادر سالم تر و بهتری خواهید بود.
مادری که خودش داره هر روز این همه تحقیر و شکنجه روانی را تحمل می کنه و هر بار با اومدن و رفتن اون مرد یکبار دیگه تمام روح و روانش به هم می ریزه و برمی گرده سر پله اول،
می تونه مادر خوبی باشه؟

پدر که وضعیتش معلومه. در همین حالت هم مثل یک پدر طلاق گرفته داره با دخترش برخورد می کنه.
نهایت یکی دو سال دیگه، دختر شما با بزرگتر شدن، مدرسه رفتن و دیدن زندگی اطرافیانش، متوجه همه چیز می شه.
همین حالا هم مطمئنا با دیدن زندگی دوست و آشنا می دونه که زندگی خودش نرمال نیست.
شاید یک شب اومدن پدر این امید را بهش می ده که زندگی ما هم مثل دوستانم شده و پدر و مادرم کنار من هستند و فرداش همه این امیدها سراب می شه.

اثرات این امید و سراب بدتر از دونستن واقعیت براش نیست؟

طلاق که بگیری می تونی با کمک یک مشاور همه چیز را براش توضیح بدی که چرا شما جدا زندگی می کنید
و بعد هم طبق همون قوانین جدایی و ... پدرش هفته ای یکبار بیاد دخترش را ببره بیرون گردش و همدیگه را ببینند یا اگر به توافق رسیدید و اطمینان داشتی یک شب خونه مادربزرگش بمونه و ....

شما قراره طلاق بگیرید، نه دخترتون.