یعنی باید خودت برای خودت مهم باشی. تو برای خودت از همه ی ادما باید مهمتر ارزشمند تر و دوست داشتنتی تر باشی. باید با خودت مثله بهترین رفتار کنی. خودتو از همه چی بیشتر دوست داشته باشی. این میشه خود عشق. وقتی در وجودت علاقه و مهر نسبت به شخص خودت پر باشه می تونی یه مقداری هم از این مهر رو به دیگران هم بدی. وقتی خودتو دوست داری به خودت ارزش می دی خودت به خودت احترام می ذاری، برای خودت کم کم و با خوشحالی تلاش می کنی توی زندگیت هم می بینی پیشرفت می کنی و چون اصل و معیار همه ی کارات و همه ی حس هات خودتی و خودت همیشه پیش خودتی و با خودت مهربونی، پس یه حالت ثبات هم درت همیشه خواهد بود. اون تاییدی هم که دیگران از ادم دریغ می کنن هم خودت می تونی به خودت هر وقت خواستی بدی.
در نهایت همه ی این کارا و احساس ها باعث میشن شخصیت و رفتاری ارایه بدی که محترم دوست داشتنی و با ثبات و محکمه. و دیگران هم خوشحال میشن که کنارت باشن. یعنی به جای اینکه بخوای مثله اون کسی باشی که این و اون می خوان همونی بشو که شخص خودت می خوای. وقتی ادم هی بخواد این و اونو راضی نگه داره هم کارش سخت میشه چون هر کی یه مدلیه و هم اینکه اخرش همه ناراضین. اما اگه در راستای پیشرفت شخصی فردی اجتماعی درسی روحی خودت قدم برداری هم اعصابت راحت تره چون فقط طرف حسابت خودتی هم اینکه هر کسی که باهات متناسبه می تونه باهات توی زندگی یا یه مقطعی از زندگی همراستا بشه و خوشحال تر بشین هر دوتون. بقیه هم خود به خود بهت احترام میذارن وقتی خودت به خودت اهمیت بدی. هر کاری که می کنی و نمی کنی به خاطر خودت باشه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)