بی میلی به ازدواج

[اسناء]

سلام.یه مشکلی برام پیش اومده که نمیدونم چطور باید بهش نگاه کنم ،نمیدونم اصلا چقدر باید

بهش اهمیت بدم،راستش من هیچوقت نتونستم ذره ای اونطور که دلم خاسته زندگی کنم ، همیشه

جوردیگه به زندگی نگاه کردم اما جور دیگه زندگی کردم برا همین خیلی از بعضی جنبه ها دچار کمبود

شدم با اینکه سنم بالا رفته اما هنوز اون افسردگی و عطش را دارم .تا به حال خاستگاران زیادی هم

داشتم که شاید کلا 3 یا 4 تاییشون تقریبا شرایط ایده آل و خوبی داشتند اما نمیتونم احساسی به

جنس مخالف داشته باشم ،وقتی خودمو با همسالانم و دخترای دیگه مقایسه میکنم خیلی برام

عجیبه که چرا پس من اینطوریم اینقدر نسبت به جنس مخالف سردم و نمیتونم خودمو علاقمند کنم

رفتارهای شاید بشه گفت همجنسگراها را دارم اما همجنسگرا نیستم و مشکل دیگم اینکه

خاستگاری دارم که شرایط خیلی خوبی داره و شاید بشه گفت عالی به خصوص در منطقه ای که ما

زندگی میکنیم که خیلی از دوستانم حسرت داشتن چنین خاستگاری را دارند و حالا خانوادم باهام

بدرفتاری میکنند که چرا قبول نمیکنی اینم بگم که قیافه ی طرف اصلا برام دوست داشتنی نیست و از

طرفی اعتقاداتی کپی خانوادم داره که کمی با من منافات داره و من نمیتونم خانوادمو قانع کنم البته

اونا اصلا اجبارم نمیکنند فقط کمی بدرفتاری و من به جز اون دو مشکلی که در بالا گفتم این مساله

هم بیشتر افسردم کرده و از طرفی سنم بالا رفته و الان حدودا 25 سالمه و نمیدونم به مسایلم چطور

باید نگاه کنم . راستش الان خیلی بیشتر از قبلم دپرس شدم نمیدونم چی درسته چی اشتباه دوستان عزیز اگه میتونید راهنماییم کنید.