میشل جان من هم با دوستی ها مخالفم. اما احساس می کنم فرهنگ جامعه به این سمت رفته که پسرا دیگه اجازه نمیدن که خانواده براشون دختری رو انتخاب کنه . و حتما تاکیدشون بر اینه که خودشون با هم آشنا بشن و تصمیم بگیرن. حداقل توی ازدواج هایی که توی فامیل در این پنج سال اخیر دارم می بینم بالای 90 درصد خودشون آشنا شدن. باور کنید راست میگم. دخترایی بودن که پنج شش سال کوچکتر از من بودن و دوست شدن و ازدواج کردن و زندگیشون هم روز به روز داره پیشرفت می کنه . اما من به خاطر تعصباتی که داشتم اینکارو نکردم و اجازه آشنایی به کسی ندادم. تا همین یه سال اخیر که دیدم بیست و شش سالم شده و حتی یه نفر خواستگار هم نداشتم. اما کلی آدم درست و حسابی پیشنهاد یه مدت آشنایی رو داده بودن و من قبول نکرده بودم. الان یه ساله با کسی آشنا شدم و مشکلات رز فلاور عزیز برام پیش اومده. اما حداقلش اینه که دیگه در حرف زدن با یه جنس مخالف استرس نمی گیرم و راحت حرف می زنم.
یکی از روانشناس های معروف که اومده بود داشگاهمون می گفت دیگه نمیشه بگیم دوست نشید و ... بلکه باید این دوستی رو مدیریت کنیم و فرهنگش رو در جامعه ایجاد کنیم که به راه متفرقه نره . می گفت الان دیگه اقتضای جامعه حکم می کنه که دختر و پسر خودشون با هم آشنا بشن. دیگه کسی -حداقل در تهران - دید خوبی نداره به پسری که مادرش براش به دنبال دختر می گرده . دکتر مجد این حرفارو زد. گفتم منبعش رو هم بگم بد نیست.
خلاصه من اینو می پرسم. الان من آخرای بیست و هفت هستم. تا کی منتظر بشینم مادر کسی منو پسند کنه؟ پسرا هم که خودشون تا مدت چند ماه آشنا نشن پا پیش نمیذارن . یعنی انقدر فضای جامعه بد شده که می ترسن شاید. یعنی ما گاهی مجبوریم مثل رز فلاور عزیز هزینه هایی مثل وابستگی رو بپردازیم و این فقط فرهنگیه که نمی دونم چرا به این سمت کشیده شد !!!!!
علاقه مندی ها (Bookmarks)