در رياضی هميشه يك مساوی يك است دو مساوی دو و...
ولی در جامعه چنين نيست .
مثلا بنده با يه آقايی كه دوست مدير بانك است فرق دارم .
اگه اون تو بانك بره كارش صد در صد خيلی زود تر از من راه می افته.
و اگه من ساعت ها در نونوايی در صف باشم رفيق آقای شاتر يه دست تكون ميده .
نونوا هم سریع يه نون براش می اندازه.
چه كسي به اين نابرابري ها جواب ميده؟
تجربه به من گفته نابرابري در كل ايران هست.
واين فقط به فرهنگ مردم بستگی داره در خارج اگر شما در صف جلو بزنی جريمه می شی اگه اشغال تو خيابان بريزی
همين طور .
پس. ايا شما اين نابرابری ها رو دوست داريد؟
اگر « نه » پس چر اانجامش ميديد؟
يا شما يك جلمعه مفيد وسالم نمي خواهيد؟
اگر « آری » پس چرا اجازه مي ديد آقایی با يك سلام كردن نون ببره؟
البته اينا فقط دست يه نفر نيست
اشکال کجاست ؟ چرا ما چنین در حق هم روا می داریم ؟؟؟
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)