من همسر صیغه ای هستم

[بی دل]

همسر ایشون هیچو قت راضی به طلاق نبوده ونیست ... به من اس مس میده که پاتو از زندگی من بکش بیرون
محمدرضا بهشون گفت دیگه ما دوساله که متارکه کردیم و قلبا و روحا از هم جداهستیم فقط قانونا باید تموم بشه
از طرفی میدونه نمیتونه من رو خوشبخت کنه حالا که میبنم اون تنهای تنهای با دو تابچه که به دندون میکشه میخواد بگذرونه علاوه بر مسائل احسای چطوری به خاطر منافع خودم و ترس از فهمیدن خانوادم اونو رها کنم .....این اصلا امکان نداره


میگه من اشتباه کردم از اول جدا نشدم واینکه خودم رو با روابط بیرون خونه سرگرم کردم که باعث خرابی بیشتر زندگیم شد اما توی همین دوسال به خاطر تغیر روشهاش و کوتاه اومدن ها ش و حتی معذرت خواهی هاش اونقدر بی حرمت شد که خانمش از خونه بیرونش کرد
دیکه طاقت جنگیدن نداره اگرجه راه روشنی جلوی پاش نمیبینه

الان اوضاع روحی اون خیلی بده چطوری رهاش کنم خانمش از من خبر داره محمدرضا حاضر به زندگی با اون نیست با خودم میگم برم درحضور محمدرضا باهاش صحبت کنم قول بدم از ایران میرم که به نظرم تنها راه جدای که امتحان نکردیم وخواهش کنم و به پاش بیفتم که باهاش خوب باشه و زندگی کنه اگرچه میدونم مسخرست ....

1. این آقای محمد رضا خان بی تدبیر و ناتوان که نه قادر به تغییر زندگیشه و نه توان خاتمه اون رو داره، مطمئن باش قادر به خوشبخت کردن شما هم نخواهد بود که البته هم خودت هم ایشان به این قضیه اذعان دارید. گریه هاش و عجزش برای طلاق جای تعجب داره. کسی که زنش رو یک دیو اصلاح ناپذیر میدونه و خودش را بی تقصیر، و نیز توان پرداخت مهریه و ... را هم داره، بنظرت چرا زنشو طلاق نمیده؟

2. این کبریت بی خطر شما، اونقدر خبط و خطا کرده و فضای زندگی زناشویی را برای خانوم اش نا امن و آسیب زننده کرده که عذر خواهی هاش پذیرفته نباشه. جالب اینجاست که همون موقع که عذر خواهی میکرده و هم الان به هر حال دلبری در کنارش بوده! پس چه عذر خواهی ای خواهر من!

3. به شما چه ربطی داره که اون بچه هاشو به دندون بکشه یا نکشه یا سخته یا آسونه! اون بچه ها هم مادر دارند هم پدر و اتفاقا به احتمال زیاد شما رو عامل بدبختی زندگیشون میدانند و خواهند دانست! و خود این بچه ها که کم سن هم نیستند (یکیشون بالای بیست سال هستش) در آینده چالش های اساسی و خطرناک برای زندگی شما باشند. یک خانواده ای با هم از قدیم مشکل داشتند و الان هم با نهایت بی تدبیری و ناتوانی دارند توی یک باتلاقی دست و پا میزنند. تو چرا میخواهی خودت را با آنها غرق کنی و در عین حال هم بشوی مقصر همه این بدبختیها؟!!!

4. نه به دست و پاش بیافت، نه عجز و لابه کن! مثل یک زن مقتدر (اگر هستی) و فهیم که برای خودش حرمت قائله، برو! فقط برو بیرون از این رابطه! شرح و توضیح و توصیف هم لازم نیست. جز اینکه بهش بگی: تو اگر مرد زندگی بودی و توان اداره زندگی رو داشتی، همین زندگی فعلیت رو با وجود زن و چند تا بچه به یک سرانجام درستی میرسوندی و آرامش خانواده ات را تامین میکردی!

5. عقلانی نیست هنوز از این رابطه بیرون نیومده، به خواستگار فکر کنی و یا سر از رابطه دیگری در بیاری. در کنار همه اون عذر تقصیرها و بخششها به درگاه خداوند، یه جو اراده هم برای ترک این رابطه از خودت نشان بدهی. تا خداوند هم دستت رو بگیره و کمکت کنه!



و در پایان:
دوستان عزیز! این خانوم لابد خودش میدونه که یه جای کارش اشتباهه که اومده و همفکری خواسته! خواهشا همه خشم خودتون از آسیب های اجتماعی و صیغه و چند همسری و مظلومیت زن اول و... را بر سر این خانوم فریاد نزنید!!! ایشون نماینده زنان صیغه ای کشور نیستند!
اگر میتوانید ناهمواری های مسیر را برایشان روشن کنید اگر نه که لطفا سرزنش هم نکنید! اجازه بدهید که این خانوم عزیز هم بتوانند با راهنمایی های درستی که از این سایت و اعضای خوب اون میگیرند بتوانند بدون فشار، تصمیم درست را بگیرند.