سلام آقاي baby...
اميدوارم عصر پاييزي خوبي در انتظارتون باشه و دغدغه هاي ذهنيتون بعد از اين همه پاسخ خوب از طرف دوستان كمي سامان يافته باشه...
چيزي كه به نظر من بعد از اين همه بحث ناگفته موند چند مورد بود كه به نظر من(صرفا يك نظر شخصي) بايددر موردش فكر كنيد...اول درمورد اعتماد به نفس و نحوه ي ابراز وجود همسرتون هست،نميدونم ايشون شاغل هستن يا نه،به طور كلي از شرايط زندگي(نه لزوما زندگي مشترك بلكه حتي زندگي شخصي خودشون) راضي هستن يانه،اما با تعريفي كه شما كردين به شدت احساس كردم كه ايشون اعنماد به نفس كمي دارن و خواهان توجه و نوازش گيري(چه مثبت و چه حتي منفي به شكل كنك كاري) از جانب شما هسنن،مخالفت ايشون با مهماني هم ميتونه ناشي از اين حس باشه كه دلش ميخاد شما ببينيدش(به روشي كه اون دوست داره) و دركش كنيد.
دومين مورد اين كه هميشه گفتگو(اون هم با قالبهاي از پيش تعيين شده اي كه همه ي مادر ذهن داريم) نميتونه كارساز باشه،علي الخصوص اينكه گفتگوهاي ناموفق قبلي هم در تاريخچه ي ذهنمون داشته باشيم،به همين خاطر وقتي مجددا دعوت به گفتگو ميشيم با هر علامت كوچكي(حتي به اشتباه) ذهنمون فيد بك ميزنه به عقب و نتيجه گيري ميكنه كه سرانجام كار چيه،وبه همين علت از گفتگو شانه خالي ميكنيم،پس راه حل چيه؟اينجا بايد سنت شكني كرد،به شيوه ي جديدي ارتباط گرفت،ابتدا احساس طرف مقابل رو سيراب كرد بعد بحثهاي چالشي رو البته همراه با چاشني محبت و اعتبار سازي پيش كشيد،اما متاسفانه شما احساس ايشونو خدشه دار كردين،اون هم دوبار(يك بار حين ديدن سريال حالا چه واقعا مورد پسندشون بوده يا نه، و دوم زماني كه ايشون اومدن سمت شما و شما ازداشتن يك گفتگوي مثبت سر باززديد)در اين حالت اين سيگنالهاي منفي به همراه تموم آزردگي هاي قبلي نتيجه اي جز چيزي كه شاهدش بودين نداره!
آقاي baby هر چند كه گويا مدت زمان قابل توجهي از زندگي مشتركتون ميگذره،اما به نظرم اون قدرها در پذيرش همسرتون،(به قول آني هست هر آنچه هست) موفق نبوديد،بايد سعي كنيد بي طرف وبدون تلاش براي يافتن علت با اخلاقيات همسرتون آشناتر بشيد،موقعيت ايشون،احساساتش،آزردگيهاش، علايقش،وموجوديتش رو به عنوان يك زن بيشتر بشناسيد،تا بتونيد ارتباط موثرتري باهاش برقرار كنيد.
و يك نكته در مورد خود زني...يكبار در طول زندگي مشتركم با همسرم،زماني كه در اوج كشمكشهامون بوديم اين كاروكردم،و تمام علتش اين بود كه احساس ميكردم نميتونم حرفمو و منظور واقعيمو به همسرم برسونم،واونهم به من توجهي كه ميخامو نميكنه،آماجي از حرفهاي نگفته كه روش ابرازشونو نميدونستم همراه با ناراحتي ناديده گرفته شدن،و ميل به حلب توجه...همه وهمه باعث اين رفتار شد،شايد همسر شما هم همچين احساسي داشته،يه كوچولو به رفتارهاي چند روز پيش خودتون هم دقيق شيد...
و اما...در تمامي جريان تا قبل از رسيدن به نقطه ي اوج راههاي بازگشت زيادي وجود داشت،ميتونستيد با خاموش كردن تلويزيون شروع گفتگورو با جبر آغازنكنيد،يا حتي بعد از اون وقتي همسرتون براي حرف زدن اومد به جاي اين كه بگيد ميشنوم در آغوشش بگيريد، فضا رو صميمي كنيد وگفتگورو به زمان ديگه اي موكول كنيد،خلاصه اين كه اين پروسه چند ساعتي طول كشيد ودر هر ثانيه اش راه برگشتي بود كه متاسفانه شما نديدنش يا نخواستيد ببينيد(به خاطر فشار احساسي و روحي كه روتون بود)،پس بهتره كمي روي احساسات خودتون و مهار اونها هم كار كنيد.
و در نهايت اين كه...مسلما شما خودتون با اين همه تجربه وچند ده تاپيك ارزنده كه در زمينه روابط همسران ازتون ديدم،اگر آرامش خاطر داشته باشيد،راههاي بسيار بهتر و موثر تري براي بهبود روابط با همسرتون باتوجه به خاص بودن هر رابطه پيدا خواهيد كرد،پس لطفا بيشتر بهش به شكل يك تجربه ي جديد براي رشد وتعالي خودتون وزندگي مشتركتون نگاه كنيد تا مشكل يا مساله.
براتون آرزوي موفقيت وشادكامي ميكنم
علاقه مندی ها (Bookmarks)