دختر غرغرو و پدر عصبي!!!!

[مهرو]

قبلا در چند پست مفصل توضيح داده ام كه همسري دارم به شدت هيجاني و احساساتي كه متاسفانه نمي تواند خشمش را كنترل كند و وقتي مساله اي ناراحتش مي كند تا خودش را بصورت كامل (از نيش و كنايه بگير تا فحش و داد و بيداد) تخليه نكند راحت نمي شود... متاسفانه يا خوشبختانه ! ايشان خيلي تحصيل كرده هستند ولي مساله عصبانيت و عدم كنترل خشم را هنوز نتوانسته برطرف كند و از اطرافيانش توقع دارد كه اورا رعايت كنند و اعصابش را تحريك نكنند.
مساله الان من اين است كه رفتارهاي مودي و خشم هاي لحظه اي همسرم در حال حاضر نه تنها من بلكه دختر كوچك من را تحت تاثير قرار داده. شايد بهتر باشد بدانيد كه دخترم حدودا سه ساله است. اولين فرزند ماست.يك سال و نيم بعد از ازدواجمان به دنيا آمد.اولين نوه در خانواده من است.دوران بارداري و شيردهي پراز استرسي را گذرانده ام و بعد از يكسال رايط كاري و عصبي ام كمي بهتر شد. دخترم حدودا چند ماه است به مهد كودك مي رود ولي قبل از آن مادرم از او نگهداري مي كرد(وقتي من به محل كارم مي رفتم).
دخترم چند ماهي است كه خيلي غر غرو شده .هر چيزي را كه بخواهد بايد بدست بياورد.بيشتر وقت ها براي بدست آوردن هر چيزي گريه مي كند و تا مرز جيع و داد كردن كارش را ادامه مي دهد. اگر خواسته اش تامين نشود خودش را مي زند( موهايش را ميكشد و به سرخودش مي زند). اشتهايش كم شده و خوب عذا نمي خورد.اين تغيير رفتار از سه ماه قبل شدت يافته .متاسفانه همسرم رفتار درستي ندارد و در مقابل دخترم رفتارهاي انتقام جويانه دارد و حتي گاهي تنبيه فيزيكي اش (مثلا به پشتش مي زند يا سرش داد مي كشد وبه او ناسزا مي گويد) مي كند. و بعد هم به خاطر دخترم با من دعوا مي كند كه چون تو بالاي سر بچه نيستي بچه از كنترل خارج شده!!! اين رفتارها را از مهد كودك ياد گرفته يا مادرت لوسش كرده . وقتي هم او را تنبيه مي كند خودش به شدت پشيمان مي شود و مجددا مي رود و ناز دخترك را مي كشد.من مي دانم كه اين رفتارهاي اشتباه همسرم تاثير منفي بر روي روان كودك گذاشته و دقيقا لجبازي ها و پرخاشگري هايش مشابه رفتار پدرش است ولي همسرم قبول نمي كند و متاسفانه روش اشتباه خودش را ادامه مي دهد ( يعني وقتي از كودكم ناراحت مي شود تصور نمي كند كه بچه است و با او خيلي تند برخورد مي كند).من خيلي ناراحتم. دلم براي دخترم مي سوزد. احساس مي كنم بخاطر عدم هماهنگي در تربيت و يا رفتارهاي تند پدرش او هم كم كم عصبي شده است. بعضي وقتها هم خجالت مي كشم كه دو آدم تحصيل كرده در تربيت كودكشان مانده اند.!!! شما بگوييد چه كنم؟!! با همسرم چقدر صجبت كنم؟ او كلي كتاب روانشناسي كودك گرفته و اهل مطالعه هم هست ولي وقتي نمي تواند منطقي رفتار كند چه راه حل ديگري را بايد تست كنم؟
آيا اين رفتارها در كودكم ماندگار خواهند بود؟ خواهش مي كنم كمكم كنيد واقعا نياز به همفكري و همدليتان دارم.