چه موضوع خوبی!خصوصا برای من که از قهر متنفرم.توی بزرگترین دعواها چه با شوهرم و چه با کسای دیگه دوست دارم بعد از یه ربع، همه چیز به حالت عادی برگرده.
ولی برعکس شوهرم فقط کافیه سر یه چیز الکی دعوامون بشه. قهر می کنه و تا چند روز هم آشتی نمی کنه.حتی تو قهرهای بزرگ جای خوابش رو هم عوض می کنه.بعد هم که آشتی کردیم می گه این قهر برای من دوبرابر تو سخت گذشت.یکی نیست بگه خوب مگه مرض داری قهر می کنی خوب!
من چند تا مورد به ذهنم رسیده که می نویسم:
1- تو هیچ دعوایی حق نداریم به خانواده های دوطرف بی احترامی و توهین کنیم.
2- تو هیچ دعوایی حق نداریم مسائل و مشکلات کهنه رو زیر و رو کنیم و همه چیز و با هم قاطی کنیم. تو هر دعوایی فقط می شود سر همون موضوع دعوا کرد.
3- قهر کردن و شام نپختن نداریم، در مقابل، قهر کردن و شام نخوردن هم نداریم.
4- سلام و خداحافظی در هر صورت واجب است.
5- هیچ کس حق نداره جای خوابشو عوض کنه(من از این کار واقعا متنفرم)
6- هر کس برای آشتی پیش قدم بشه(چه مقصر باشه و چه نباشه) امتیاز بگیره.حالا این امتیاز می تونه هر چیزی باشه که بین دوطرف توافق می شه(مثل کادو)
7- تو دعوا حق نداریم اشتباه طرف مقابل رو تعمیم بدهیم، مثلا عبارت تو همیشه.... ممنوع است(چون تجربه بهم نشان داده که این جمله ها طرف مقابل رو عصبی تر می کنه و کار بالا می گیره)
فعلا همین ها یادم آمد.اگه کسی قانون جدیدی به ذهنش رسید بنویسه تا بتونیم یه لیست مفید تهیه کنیم








حتی تو قهرهای بزرگ جای خوابش رو هم عوض می کنه.بعد هم که آشتی کردیم می گه این قهر برای من دوبرابر تو سخت گذشت.یکی نیست بگه خوب مگه مرض داری قهر می کنی خوب!



پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)