با وجود منصرف شدنش دوباره از او خواستگاری کنم؟

[hamed65]

سلام دوستان عزیز،

از دیدن جواب های خوب و کامل شما خیلی خوشحال شدم و از همه مطالبی که گفتید استفاده کردم. سعی می کنم به سوال هایی که پرسیدید پاسخ بدهم.

میشه بگید علت اینکه انقدر در مورد شرط اون خانوم برای ازدواج معطل کردید چی بوده؟
یعنی اگر پدرش تماس نمیگرفت شما همچنان خبری نمیدادید که ایا شرط رو پذیرفتید یا نه؟(بعد از دو هفته )

من زیاد معطل نکردم. من قصد داشتم هفته بعدش یک قرار حضوری بگذارم و یک سوال هایی از او بپرسم و بعد بگویم که مسئله ای که عنوان کرده رو می توانم بپذیرم یا نه. و چند بار هم تماس گرفتم تا قرار بگذاریم. ولی ایشون به علت امتحان ها فرصت برای قرار مجدد نداشت. و از نظر من مسئله مهم تر از این بود که تلفنی بخواهم حلش کنم. من می خواستم صبر کنم تا امتحانش رو بده و بعد با او صحبت کنم. همینطور اصلاً قرار بر این بود که پدرش تماس بگیرد تا برای دیدار به خانه ما بیایند. ولی به صورت تعجبی پدرش گفت که منصرف شده.

به نظر من این دختر خانم که برای شما شرط ازدواج گذاشته تا حد زیادی شمارو قبول داشته مگرنه دلیلی نداشته شرطش رو بیان کنه،چون با قبول کردن شرط در واقع ایشون به شما قرار بوده جواب مثبت بده....

برای اینکار به صحبت هایی اخری که باهاش داشتید فکر کنید و ببینید چه جوری به شما جواب داد...بعد از اینکه پدرش به مادر شما گفت دخترم منصرف شده ،شما با ایشون تماس گرفتید ،ایشون چه برخوردی داشت؟مثل همیشه بود؟سردتر بود؟مشخص بود به زور داره جواب می ده یا مشخص بود که از تماس شما خوشحاله؟دست پاچه بود یا نه با اعتماد به نفس و راحت حرف می زد؟

در جلسه آخر تا حدودی تردید هایی که راجع به احساس خودم نسبت به ایشون داشتم، برطرف شد و نظرم خیلی مثبت تر شد. احساس می کردم که ایشون هم نسبت به من نظر مثبتی دارد. وگرنه به قول شما چرا باید شرط می گذاشت.

وقتی بعد از منصرف شدنش برای خداحافظی باهاش تماس گرفتم، مثل همیشه بود و چیزی رو در صدایش حس نکردم. کلاً (خودش هم می گفت) شاید زیادی آدمی منطقی بود و من از او برخورد احساسی به ندرت دیدم. متوجه نوسانات احساسی در او نشدم، در صورتی که من اینطور بودم. یا یک مسئله ای که من رو نگران کرد این بود که احساس می کردم ایشون مثل من ذوق و شوق برای این دوران شناخت ندارد، و یا در تمام این 2-3 ماه هیچ وقت نشد که خودش به من زنگ بزند با حتی پیغام بدهد و احوال پرسی ساده بکند. وقتی دلیلش رو پرسیدم گفت که به نظرم آقایون باید زنگ بزنند و همینطور اینکه ما هنوز با هم اون قدر صمیمی نیستیم که من بخواهم زنگ بزنم. ولی این مسئله زیاد برای من و خانواده ام قابل فهم نبود.

یک مسئله که فکر می کنم خیلی در تصمیم گیریش تاثیر گزار بوده باشه، این بود که خیلی دختر مستقلی بود و نگران بود که ازدواج محدودش کند و شاید فکر کرد من آدم سخت گیری باشم. و به همین خاطر هم منصرف شد.

اینکه من هنوز کلاً ایشون رو فراموش نکردم یک علتش شخصیت و نکات اخلاقی مثبت خود این دختر هست که در کمتر کسی دیدم. و علت دیگر هم این هست که من در اینجا خیلی کم موقعیت ازدواج دارم، و نمی دانم که چقدر دیگر باید صبر کنم تا دوباره یک دختری پیدا کنم که از نظر مذهبی و اخلاقی و سطح فکری و تحصیلات و ... در حد ایشون باشد. با این حال فکر نمی کنم این فکر صحیح باشد و دلیل مناسبی برای انتخاب یک نفر باشد.

همیشه جدال بین عقل و دل هست. اینجا هم همینطور. فقط یکم قضیه برعکس شده. من منطقم می گوید که این دختر تا حدود زیادی مناسب هست، ولی دلم اون طور که باید و شاید همراه نشده :)
بعد از اینکه رابطه به هم خورد من خیلی ناراحت شدم و تا 2 هفته غمگین بودم. ولی احساس می کنم این غم بیشتر به خاطر این بود که یک موقعیت ازدواج خوب رو از دست دادم. و الآن هم احساس دلتنگی خاصی نسبت به ایشون ندارم. حالا نمی دانم علتش این هست که طبق اصول تالار همدردی دوران شناخت رو به دور از احساسات طی کردم؟ و یا اینکه نه، اگر ایشون فرد مناسب من بود باید احساسات خیلی بیشتر از اینها در من ایجاد می شد.

باز هم از همگی شما متشکرم!!!