نقل قول نوشته اصلی توسط Negin A

به نظر شما اگر آدمهایی که معتقدن خدایی وجود نداره در هر جایی از دنیا اگر وسط دریا توی کشتی گرفتار طوفان بشن بازهم میگن خدا نیست و بهتر که این زندگی پوچ و بی هدف در حال تمام شدنه!در اون لحظه اونها هم از خدا درخواست نجات میکنن.پس همه آدمها در ضمیر ناخودآگاهشون به خدا معتقد هستن (به طور حسی و جدا از دلایل عقلی) فقط گاهی این حس رو سرکوب میکنن و میگن خدا نیست و زندگی پوچه...
درسته. خب کی میگه این حس که یه باره احساس میکنن یکی باید باشه کمکشون کنه همون اعتقاد ذاتی به خداست؟ شاید اینم ناشی از همون خلق و خوی ما انسان هاست که نیاز داریم یه مرجع اتصال داشته باشیم. من خدا رو یه فرد یا یه چیز واحد نمیدونم. من این خدای مهربون رو یه قدرت بزرگ و مثبت می دونم.من همین مرجع اتصال رو اون خدا میدونم. ببین همین الان که دارم برا تو تعریف میکنم به این نتیجه رسیدم که خدایی... قدرتی... سرچشمه ای... هست. منتها ...! وای دارم دیوونه میشم از دست خودم!