زندگي من از نگاهي ديگر

[naghashi]

عزيزم اونها مثل هميشه هستند,مهربونتر از هميشه هم شدند,مشكل منم كه نميتونم اونارو ناراحت كنم

چند وقت پيش كه بغضم توي ماشين تركيد جه اتفاقي افتاد؟؟؟پدرم نميدونست چجوري ارومم كنه,غم نگاهش بخاطرمن غم ديگه اي شد روي غم هام,عزيزم اروم باشش خجالت زده ام ميكرد

نه عزيزم,اون هم ارومم نميكنه,جلوي اونها هم بايد محكم باشم,مادرم چه گناهي كرده؟مگه اون موقع كه ميخنديدم و هيچكسو نميديدم پريدم تو بغلش كه حالا با اين همه غم برم و بگم تو بكش من نميتونم

نگو خدا هست,ميدونم كه هست اما من نياز به يه اغوش مادي دارم,نگو خدارو مگه حس نميكني؟نگو مگه اون نميتونه,چرا ولي باور كن نميتونم حسمو بگم,جسم ميخوام محكم و صبور

يه وقتايي حتا ازينكه غمهامو اينجا هم بنويسم عذاب وجدان ميگيرم,نكنه كسيو ناراحت كنم,نكنه كسي بخونه و يه لحظه كوچيك حسش كنه,باور كن يه عمر ياد گرفتم خودم بارمو روي دوشم بكشم و باري نشم رو دوش كسي,واسه همينه كه وقتي ميگن قرباني,مظلوم ديوانه ميشم,چون نميخوام اين باشم,چون همون موقع هم زور ميزدم كه بگم نيستم,امروز كم اوردم

اين روزها گريه هام توي حمامه كه كسي نبينه و نشنوه,حتا اون روزها هم نميخواستم كسي چيزي بفهمه و بابت ناراحت كردن ديگران ازار ميديدم

اين بده,ميخوام درستش كنم اماحتا اين دنياي مجازي هم بهم ميگه استاپ,يه هشدار دروني,يه جور عذاب وجدان واسه گفتن

نه !نميتونم مادرم رو نگرانتر كنم,خواهرم رو ببينم كه ناراحته يا... همه اينا ميشه غم خودم,ولي اين روزا ازين نقش خسته ام
يه قهرمان ميخوام,ميخوام همه رفتارامو درك كنه و ببخشه,داد بزنم و بگه بلندتر,اين روزا احتياج دارم برگردم به خودم

اينجا هم نميزارن, باز هم صبر,باز هم فردا,كجا خالي بشم نميدونم؟؟؟