سلام به همه اعضاي گل همدردي...
گاهي اوقات وقتهايي در زندگيمون پيش مياد كه يادمون ميره كي بوديم و چي بوديم. يادمون ميره چقدر دوست داشتني هستيم و دلايلمون رو گم مي كنيم. حتي يك زمانهايي مثلا دوستامون ازمون تعريف كردند و ما در اون لحظه كلي ذوق كرديم و خوشمون اومد. اما موقعهايي كه مثلا در يك ماجراي عاطفي كنار گذاشته ميشيم يا مارو ناديده ميگيرند از خودمون بدمون مياد و اين احساس بهمون دست مي ده كه شايد دوست داشتني نيستيم.
اين تاپيك رو باز كردم تا هر عضوي از اعضاي همدردي بياد و دليل اينكه چرا دوست داشتني هست رو بنويسه. اينجوري هم خودش يادش مياد و هم ما ممكنه يادمون بياد كه احيانا همون صفت خوب رو خودمون هم داريم كه خاك خورده و فراموش شده. يا مي تونيم اون كاري رو كه به اون طرف حس دوست داشتني بودن داده ما خودمون هم در خودمون بوجود بياريم.
پس بياييد شروع كنيم و خودمون رو تحويل بگيريم:
اول خودم سرافراز:
من خودم رو دوست دارم چون:
- پشتكارم خيلي خوبه. وقتي مشكلي برام پيش مياد تا ته توش رو در نيارم و حلش نكنم بيكار نمي شينم.
- از همه افراد خونه خودمون موفق ترم.
- باهوشم.
- مي تونم از اشتباهاتم درس بگيرم و يك دنده نيستم.
- مهربونم.
- مي بخشم.
- از تيپ و قيافه اي كه خدا بهم داده راضيم.
...
بقيه رو ميذارم براي وقتهايي كه دوباره يادم اومد يا كسي ازم تعريف كرد...
حالا شما هم اگر دوست داشتيد بگيد چرا خودتون رو دوست داريد؟ ياالله زود باشيد تنبلي نكنيد! خودتون رو تحويل بگيريد!!
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)