نرم افزار روان من و تو

[مدیرهمدردی]

سلام طاهره
اگر خوب بنگری من و تو یکپارچه ایم. در حقیقت « من » تنهای یک ضمیری هست که برای روان کردن ارتباطات در زندگی اجتماعی ضرورت پیدا کرده است. اگر این مفهوم یکپارچکی را در انسانها، بلکه در تمام هستی ببینیم ، آن وقت با خنده هر کس خوشحالیم و با غم هرکس ،اندوهگین. رشد دیگران ازآن ماست، و نور ما چراغ دیگران. سعدی همین مفهوم را چه عالی آورده است:
بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش زیک گوهرند
چون عضوی به درد آورد روزگار ، دگر عضوها را نماند قرار

وقتی یادداشتهای عزیزان را که به چه زیبایی و نغزی مطالب را می نویسید، می بینم خوشحال می شوم و نوشته هایتان را ازآن همه اعضاء که استفاده می کنند می بینم. در واقع پختگی ما در گرو همت جمعی ما و همیاری ما نهفته است.
مثنوی معنوی مولانا را که می خوانیم، می اندیشیم که که ندای عالیترین لحظات ما ، گذشته این بستر زمان از زبان مولانا جاری شده است.
اینکه ما با هم ارتباط می گیریم و سخنی را دلنشین می دانیم به مفهوم اینست که چنین معناهایی در ما وجود دارد، و صرفا با کلید حرفهای دیگران ، این معنا در ما روشن می شود. پس می بینی که این مفاهیم در من و تو ، در همه ما وجود دارد. واگر تفاوتی هست به خاطر میزانی از تاریکی ندانستن، ایجاد شده است.
هر چه بر صفای روح و میزان علم ما افزوده می گردد، یکپارچگی بیشتر حس می شود. مولانا این مفهوم را چنین می آورد که دانه های انگور گرچه تفاوت دارند ، اما شیره جان آنها یکی هست ، وقتی که آنها را بفشاری، شیره آنها یکی میشود.
همچنین مولانا اشاره دارد علت اینکه همه انبیاء با هم یکی و بدون اختلاف بودن به خاطر اینست که به چنین بینشی در مورد هم معنایی رسیده بودند.
پس با رشد هرکدام از ما ، دیگری رشد می کند. بوی افکار و رفتار و احساس ما در فضا می پیچید، حتی اگر نخواهیم. اگر معطر باشیم ،دیگران هم به مانند خودمان بهره می برند و اگر خدایی ناخواسته متعفن باشیم ، غیر خودمان دیگران هم مشکل می افتند.
شاید یکی از اهداف این تالار گفتگوی همدردی را اینگونه بتوانیم تببین کنیم، که بوی معطری از اندیشه های منتشر نشده و بکر اعضاء در جوی صمیمی ، بتواند زمینه رشدی هر یک از ما را فراهم کند. انشاء الله بدون اینکه فضایی متشنج شود، جر و بحث های فریبنده درگیرد، یا از مکانیسم های دفاعی برای مبرا کردن خود از انتقادات دیگران استفاده کنیم.
من همه این صفات خوب را در تک تک خطوط یادداشتهای شما عزیزان می بینم. مثلا آخرین جوابی که ستاره به vatovato درباره انتقاد لطیفی که ابراز داشته ، توجه کن. بدون اینکه بخواهد ماست مالی کند، یا بحث را منحرف کند یا اگر و اما بیاورد، ساده و صمیمی چنین نوشته است

سلام:
دوست خوب و نكته سنجم از گوشزد خوبي كه كردي ممنونم. حسن تالارگفتگو وتبادل نظر به همين ديگه ،دراين مورد من دستم را بالا مي برم و مي گم تسليم.
هر موضوعي جنبه هاي ديگه اي هم دارد كه ما ممكنه ازاو غافل باشيم و باراهنمايي دوستان به ان پي ببريم.اينقدر خراب مي كنم و مي سوزانم تا بالاخره اشپزي را ياد بگيرم. چه اشي شود..........؟

شاید ندانید که گفتن چنین جملاتی به شجاعت زیادی نیاز دارد. چرا که باید پشت نفس را به خاک بمالی تا بتوانی راحت از روی خودت عبور کنی و ترس های موهوم مبتنی بر شکستن خود را به عقب برانی. من به عنوان مشاور خانواده ، می دانم که چنین طرز فکری و استفاده از چنین زبانی در ارتباط به چه میزان سازنده است. شاید بیش از نیمی از مشکلات خانواده ها اینست که هر گز از چنین ادبیاتی استفاده نمی کنند ، چون می ترسند خفیف شوند ، حقیر شوند، شکسته بشوند، طرف سوء استفاده کند، ارزش خود را از دست بدهند و ....
حالا می بینی حرفهای vatovato ، ستاره، طاهره ، سمیه، نگار ، Mashogh Haminjast و سایر عزیزان و من از هم جدا نیست. ما به کمک هم یک مفهوم کلی به نام حقیقت را که بسیار انتزاعی و کم دسترس هست را پیگیر هستیم و دانسته هایمان را به اشتراک گذاشته ایم