خوشبختی و آرامش در گرو ازدواج است؟

[نوشین خسته]

سلام دوستان. امیدوارم که همگی خوب باشید.
من دچار یه سردرگمی شدیدی شدم میشه کمکم کنید؟
دوستان عزیزم که مجرد هستین و با تجربه و شما دوستان گلم که تجربه زندگی مشترک رو دارید میشه کمکم کنید؟
دوستانم من 21 سالمه و تا الان فکر میکردم خوشی و خوشبختی در گرو اینه که یه همراه خوب داشته باشی تو زندگی اما الان نظرم عوض شده.
حس میکنم آدم بهترین دوره از زندگیش زندگی در منزل پدری هست. درسته که همه ما به دلیل تفاوت نسل اختلافاتی با والیدینمون داریم اما به مراتب کمتر از اختلافاتی هست که به خاطر برآورده نشدن انتظارات خودمون و شریکمون تو رابطه داریم.
چون پدر و مادر همیشه هر اشتباهی هم که ما بکنیم باز ما رو دوست دارن و حامی هستن حتی اگه به زبون نیارن.
اما من یقین دارم که شریک زندگی اینجوری نیست و بخاطر اشتباهات باید کلی زجر بکشی تا ببخشه بعدم سر کوچکترین مسایل باز update میشه و آدم به خاطر اشتباهاش همیشه سرزنش بشه.
هرچند که من منکر شیرینیهای روابط مشترک نمیشم اما فکر میکنم این شیرینی ها هم زود عادی میشه و وقتی اعصاب خوردی های ناشی از رابطه و توقعات پیش میاد این شیرینیها کمرنگ شده و جای خودش رو به کینه میده.
البته اینها نظر شخصی من هست.
میدونم دوستان متاهل که در این لحظه روابط حسنه دارند به شدت من رو تکذیب میکنن اما عزیزان به روزهایی هم توسط همسران تحقیر شدید فکر کنید.
ازدواج در فرهنگ ما یه جور مالکیت هستش و حریم شخصی یکم بی معنیه.
البته در قالب روابط جنسی بدون ازدواج نظری ندارم ولی میدونم مشکل ساز هست.

وستان بیایید نظر بدید و بهم کمک کنید.
ممنون میشم ازتون