وقتی شش ساله بودم توی یه حادثه یه خراش نسبتا عمیق روی صورتم افتاد که جاش هنوز روی صورتم هست
هیچوقت با این قضیه مشکلی نداشتم و کاملا بهش عادت کرده بودم
اما تا وقتی که یادم میاد هروقت با کسی اشنا میشدم و بعد از مدتی از جای بخیه ها میپرسید بعد از اینکه من توضیح میدادم
به شوخی یا جدی میگفت که فکر میکرده جای چاقویه !!
منم فقط میخندیدم حتی بین دوستای صمیمی ترم این شوخی گسترده تره و همچنان ادامه داره
اصلا زشت نیست و من واقعا دوسش دارم ضمن اینکه اگه یه مقدار ریش بذارم دیگه مشخص نیست اما خب همیشه که نمیشه ریش گذاشت
چند بار که برای ترمیم اقدام کردم دکترم گفت مشکلی نیست و با دو تا سه بار مراجعه نهایتا بعد از یه سال تقریبا دیگه اثری ازش باقی نمیمونه
اما من نمی خوام برش دارم چون بخشی از صورتمه و دوسش دارم
از طرف دیگه به گفته اطرافیانم ظاهر خیلی لطیفی ندارم و درکل همیشه بنظر عصبانی میام
این خط خشن روی صورتم این خشانت رو تکمیل کرده
قبلا با علم به این موضوع نه تنها ناراحت نبودم برعکس خیلی هم خوشحال بودم چون یه قیافه جدی رو برای یه مرد بیشتر میپسندم
اما شاید همه به خصوص خانوما اینجوری فکر نکنن
نمیدونم موندم ایا برش دارم یا نه؟