خدایا به چه جرمی؟

[دختر مهربون]

سلام lifeisbeautiful عزیز
آره متاسفانه یا خوشبختانه کم نیستن کسایی که این مشکل رو دارن. توی همین تالار هم هستن. من ، سارا20، سینا (که خیلی وقته نیست)، حامد65(البته الان دیگه نه)، شیدا حاتمی، و خیلیای دیگه که قبلا هم اومده بودن و یه تاپیکایی با این مضمون داشتن. میتونی بری و تاپیک این دوستان رو بخونی تا ببینی شرایط همه اینا بدتر از شما نباشه بهتر هم نیست.

همیشه خودم رو به صورت بچه ای تصور می کردم که گوشه ای تاریک پنهان شده تا ناامنی ها تمام بشه.

راست میگی. منم مین حس رو دارم. یه بچه ی تنها که پناهِ امنش رو ازش گرفتن.
منم بیرون نقاب یه آدم بی درد رو دارم. اما کی خبر داره از دلم که توش چی میگذره...

و هنوز هم دقیق نمی دونم مشکل از کجاست. گناه از کیه؟ از پدر بهانه گیر و لجباز و بدخلق و عصبی که بی احترامی و بی آبرویی براش عادیه ولی می دونم دلش به اندازه دل یه بچه کوچیکه. یا مادری که تمام وجودش محبت به فرزندانشه ولی تنها ذره ای از اون نصیب پدر می شه. محبتی شاید از روی ترس. و یا منی که ندانسته به مشکلات دامن زدم.

عزیزم این وسط مهم نیست که تقصیر کیه. گیرم که تو مقصر رو پیدا کردی. مگه میتونی بهش بقبولبنی؟ گیرم که قبول کنه مقصره. مگه میتونی عوضش کنی؟
اگه فکر میکنی میتونی برو دنبالش. اما نمیشه. به فکر تغییر یه نفر دیگه نباش. چون تا خودش نخواد هیچی عوض نمیشه. و خودش نمیخواد.
من بعد از اینکه ی چند تا راه رو امتحان کردم به این نتیجه رسیده که نمیشه شرایط خونه رو عوض کنم. شرایطم رو قبول کردم. الان فقط دنبال راههایی هستم که کمتر ضربه ببینم.
اما چرا میگی ممکنه خودم مقصر باشم؟ چی کار میکنی که ندونسته به مشکلات دامن میزنی؟
اگه دوس داری بگو تا با هم صحبت کنیم راجع بهش، تا اگه اشتباه از سمت خودته حلش کنیم.

حرف دلم خیلی زیاده همین الان که دارم گوشه ایشو تایپ می کنم برام زجره. از یادآوریشون بدم میاد هرچند هرازگاه خودشون تو ذهنم میان.

آره به اندازه کافی این تفکرات توی ذهنمون هست. نمیخواد دیگه خودت هم به یادشون بیاری عزیزم.
فقط یک جور اونها رو یادآوری کن. به هدف اینکه یه درسی از توش یاد بگیری. اشتباهات هر دو طرف رو ببینی و سعی کنی از همه رفتاراشون درس بگیری.

من این ترس رو از این دارم که مبادا اشتباه اونها رو تو زندگی آینده ام تکرار کنم و مبادا این ترس جهنمی تا آخر عمرم همرام باشه.

دقیقاً این چیزیه که باید حواسمون بهش باشه. ما یه امتیاز داریم نسبت به اونایی که تا به حال توی خونشون از این خبرا نبوده. اگه خدای نکرده قرار باشه همچین اتفاقی توی زندگی آینده شما هم بیافته، شما خودت رو میتونی کاملاً بذاری جای بچه هات. چون با تمام وجود زجرش رو چشیدی، دلت میاد به اونا هم بچشونی؟
من یه تصمیم گرفتم. به خودم قول دادم که انقدر مطالعه داشته باشم که اجازه ی ورود همچین مشکلاتی رو در زندگی آیندم ندم.

ممنونم شایانای عزیز.
ممنون که برام دعا میکنی. به دعای دوستای واقعی و خوبم واقعاً محتاجم...