تنفر و احترام

[فرشته مهربان]

دوم >>> راهکارهای رفتاری در این مواقع



• تغییر شریط و بستر ، ولو در درون و هرچند کوچک ( مثل همون تغییر دید یا وسعت دید )

• تمرکز نکردن بر رفتارهای ناخوشایند اطرافیان .

• بی اعتنایی در عین احترام و ادب .

• حرف زدن با فرد یا افراد مربوطه در عین ادب و احترام وبدور از خشم و در کمال اعتماد به نفس ، برای ابراز احساس ناخوشایند بدون آنکه در پی نتیجه باشیم ( فقط تخلیه روان و بیان احساس )

• توجه به جنبه های مثبت و درسهای نهفته .

• پرهیز از کمال گرایی و نتیجه مداری .

• باور یاری خدا ، اگر خود در مسیر درست و سالم باشیم و بر رفتار خود بیشتر متمرکزو مراقب باشیم .

[در رابطه با بند آخر توضیحی بدهم :
جهان خلقت وظیفه اش در خدمت انسان بودن است ، لذا ذاتاً باید هر آنچه برای ما در طی مسیر انسانیت لازم است را مهیا کند و خدمت کند . تا وقتی ما در مسیر درست باشیم این خدمتگذاری به راهه ( گاهی در این راستا اتفاقات معجزه وار برای افراد پیش آمده ) هرجا چنین نبود ، ما در مسیر نیستیم یا از آن دور افتاده ایم . ( به این اصل یقین داشته باش ) لذا آنجا که کاری از شما برنمی آید و قدرت سازگاری محدود ، کافیه شما مراقب باشی درست رفتار کنی ، خدا خود یاری می کند برای حل مسئله]

• شخصیت افراد را از رفتارشان تفکیک کردن و از رفتار برائت کردن و نسبت به شخص فرد یا افراد رئوف و مهربان و دلسوز بودن ( اگر چه سخت است )

• قاطع و محکم بودن در جایی که رفتار دخالت در استقلال و اختیارات شماست و فرد یا افراد انعطاف نداشته و تحمیلگر باشند ( نه به معنای بی ادبی و بی احترامی و ستیز ، بلکه به معنای تصمیم مستقلانه و البته درست و به جا گرفتن و بر آن استوار ماندن و عمل کردن )

. امیدوارم تونسته باشم حرفهای به درد بخوری برات گفته باشم .

.