در ادامه تاپیک یافته های من و سخنی با مدیر وهم تالاران

[فرشته مهربان]

ستایش جان ، شیدای عزیزم

اگر چه متن پست شیدا جان و جملات رتبه ای که لطف کرده بهانه آنچه می نگارم است ، اما با دل هردوی شما دل یکدله می کنم و می گویم ، از این رو فعل و ضمیر جمع میارم برای اینکه صمیمانه تر خود را کنار هم ببینیم و بخوانیم ( یعنی این حرف دل ماست اگر چه تا حالا از خود نشنیده باشیمش و مهجور مانده باشد )

عزیز دلم

اصل اساسی اینه :

نخوایم که بهترین باشیم ، بخوایم که بد نباشیم

نخوایم که کاملترین باشیم ، بخوایم که کاهل نباشیم

نخوایم که عادلترین باشی ، بخوایم که ظالم نباشیم

نخوایم که موفق ترین باشیم ، بخوایم که ناموفق نباشیم ( کارمون درست باشه )

نخوایم که منظم ترین باشیم ، بخوایم که بی نظم نباشیم

نخوایم که مؤدب ترین باشیم ، بخوایم که بی ادب نباشیم

نخوایم که ریباترین باشیم ، بخوایم که نامرتب نباشیم

نخوایم که آرامترین باشیم ، بخوایم که نا آرام نباشیم

نخوایم که دیگری باشیم ، بخوایم که خودمون را بیابیم و غیرخودمون نباشیم ( خود حقانی ، در این صورت با همه متحد می شویم و خوبترین ها را که می بینیم حسرت مثل او شدن نداریم بلکه لذت او را یافتن و از او آموختن و با او یکدله بودن را می چشیم ، چنان که گویی خود اوییم)

نخوایم که به فلان و بهمان برسیم ، بخوایم که وابسته خواسته ها نباشیم ( رها باشیم )

نخوایم ........................ بخوایم .......................

نگوییم چرا چنینم ، بگوییم از چه من اینم ؟

نگوییم که چه زشتم ، بگوییم مهم است سرشتم

نگوییم ای کاش ، بگوییم سپاس

نگوییم خوش به حالش ، بگوییم آفرین به این حالت

نگوییم چرا من نه چنانم ، بگوییم منم زیبنده آنم

نگوییم کی ( چه زمان ) می شود ؟ .... ، بگوییم صلاح باشد و بخواهم می شود

نگوییم .......................... بگوییم ....................

بنگریم ، فکر کنیم ، عمیق ، واقع بینانه و این لیست رو تکمیل کنیم ( باشه ؟ همراهی می کنی ؟ )

عزیزم

نگاه من این است که وقتی چنان در درون می گویم که ترسیمی از ترینها را به طلبیدن ، مجسم میارم ( بهترین ، کاملترین ، موفق ترین و .... ) یعنی ناخواسته خواسته ام که دیگر یا دیگرانی عقب تر از من باشند ( چون می خواهم من ترینها باشم ) ، اما باور کن من حلاوتی در با هم رفتن و بودنها می بینم که هرگز در به تنهایی ترینها شدن نمی بینم ، غصه نمیاره وقتی در موقعیتی می بینی سرآمد هستی و ..... تنهایی ؟ با هم رفتن و با هم بودنها لذتی دیگر ندارد ؟ راستی مهمتر از اینها ، وقتی با هم باشیم ، با هم برویم ، انرژی بیشتری تولید نمی شود ؟ ، موج مثبتش متراکم نمی شود ، و پیش برنده تر نیست ؟ به نظر من که هست ، تازه وقتی با هم می رویم ، بهتر می فهمیم ، بیشتر می یابیم ، از دریچه نگاه های عدیده ، و چه حظی دارد این گونه در مسیر بودن ، مگر نه ؟ تالار همدردی از همین نیست که صفا دارد ؟ ( همه ، در عین اینکه در پی خودیم ، با هم ، برای هم و به یاری هم راه را طی می کنیم ، راه رشد و شکوفایی و تغییر از حال بد به حال خوب را . به نظرت از همین نیست که با صفاست ؟ )

اگر اینو درک کنیم ، نمیخواهیم جلو بزنیم ، می خواهیم بقیه هم بیایند و با هم برویم ، اینه که دیگران را از یاد نمی بریم ، در عین اینکه اول از هرچیز مسئولیم که خود را سر پا و رو به راه نگه داریم ، بعد از آن مسئول می بینیم که از حال دیگری غفلت نکنیم ، ( کلکم راع و کلکم مسئول عن رعیته ) . اینجا دیگر خبری از رنج حسرت و درد حسادت نیست ، چاه رقابت های ستیزه بخش پیش پایمان حفر نیست ، اگر چیزی هست ،تلاء لو غبطه ( این موتور محرکه ) است تا به همتی ، قدمی جلو تر نهیم و دست مهر و معرفت در دست آنکه پیشتر رفته بگذاریم و کند نشویم و در راه نمانیم و ... و این دستهای در هم تنیده هر آفتی را می تواند از بیخ برکند و هر مانعی را از پیش پا بردارد .

لا تقدمو بین یدی الله و رسوله ، یعنی پیشی نمیشه گرفت ، دست در دست باید نهاد ، السابقون السابقون نه یعنی از دیگری رد شوی ، بلکه یعنی با دیگری پیش روی و .....

روانشناسان هم می گویند :

من برنده + تو برنده ،

در پی ترینها شدن ، یعنی : من برنده از اونی که عقب مانده

نمیدونم درسته یا غلط ، اما نگاه من اینه ، نظر تو چیه ؟

.