اشعار برگزیده

[طاهره]

"پروانه ها"

حق با تو بود
می بایست می خوابیدم
اما چیزی خوابم را آشفته کرده است
در دو ظاقچه رو به رویم شش دسته خوشه زرد گندم چیده ام
با آن گیس های سیاه و روز پریشانشان

کاش تنها نبودم
فکر می کنی ستاره ها از خوشه ها خوششان نمی اید ؟
کاش تنها نبودی
آن وقت که می تواستیم به این موضوع و موضوعات دیگر اینقدر بلند بلند
بخندیم تا همسایه هامان از خواب بیدار شوند
می دانی ؟
انگار چرخ فلک سوارم
انگار قایقی مرا می برد
انگار روی شیب برف ها با اسکی می روم و ..

مرا ببخش
ولی آخر چگونه می شود عشق را نوشت ؟
می شنوی ؟
انگار صدای شیون می اید
گوش کن
می دانم که هیچ کس نمی تواند عشق را بنویسد
اما به جای آن
می توانم قصه های خوبی تعریف کنم
گوش کن
یکی بود یکی نبود
زنی بود که به جای آبیاری گلهای بنفشه
به جای خواندن آواز ماه خواهر من است
به جای علوفه دادن به مادیان های آبستن
به جای پختن کلوچه شیرین
ساده و اخمو
در سایه بوته های نیشکر نشسته بود و کتاب می خواند
صدای شیون در اوج است
می شنوی

برای بیان عشق
به نظر شما
کدام را باید خواند ؟
تاریخ یا جغرافی ؟
می دانی ؟
من دلم برای تاریخ می سوزد
برای نسل ببرهایش که منقرض گشته اند
برای خمره های عسلش که در رف ها شکسته اند
گوش کن
به جای عشق و جستجوی جوهر نیلی می شود چیزهای دیگری نوشت
حق با تو بود
می بایست می خوابیدم
اما مادربزرگ ها گفته اند
چشم ها نگهبان دل هایند

می دانی ؟
از افسانه های قدیم چیزهایی در ذهنم سایه وار در گذر است
کودک
خرگوش
پروانه
و من چقدر دلم می خواهد همه داستانهای پروانه ها را بدانم که
بی نهایت بار
در نامه ها و شعر ها
در شعله ها سوختند
تا سند سوختن نویسنده شان باشند
پروانه ها
آخ
تصور کن
آن ها در اندیشه چیزی مبهم
که انعکاس لرزانی از حس ترس و امید را
در ذهن کوچک و رنگارنگشان می رقصاند به گلها نزدیک می شوند

یادم می اید
روزگاری ساده لوحانه
صحرا به صحرا
و بهار به بهار
دانه دانه بنفشه های وحشی را یک دسته می کردم
عشق را چگونه می شود نوشت
در گذر این لحظات پرشتاب شبانه
که به غفلت آن سوال بی جواب گذشت
دیگر حتی فرصت دروغ هم برایم باقی نمانده است
وگرنه چشمانم را می بستم و به آوازی گوش میدادم که در آن دلی می خواند
من ، تو را
او را ،
کسی را ، دوست می دارم .

"حسین پناهی"

[طاهره]

"دوستی"

دوستی بسته ی پیچیده به روبانها نیست
كه كسی روز تولد به كسی هدیه كند
من تمامیت خود را
در سفره ی چرمینی خواهم پیچید
و شبی در چارسوی باد
رها خواهم كرد
چه كسی می داند
شاید از بركه متروكی هم ،
صدفی صید شود ...

"؟"

[108]

اگر از بــی نوایی به خــاک اندرم ............گـدایِ درِ اویـــم و ســـــــرورم
وگر جان شــــیرین بود تلخ کام ............... پس پرده جانـــی است شیرین ترم
جوانــی گذر کرد، یادش به خـیر ...............گــــذر کــــرد بر دل, بزد آذرم
دریغا نهـــالی که تا ســـبز بـود..................خنک سایه ای داشت بر پـیـــکرم
همه خرمــی بود جان و دلــــم........... همه آرزو بود ســر تا ســـــــرم
دریغا چه بی مهر بوده است عمـر ..................که بگذشـــــت چون نفحه خاورم
شمیم وفا، از گلـــی نشــــنوم.....................چو بر گِلســــتانِ جــــهان بنگرم
از ایـن روی, در باغ سر سبزِ دل.................. نـــــهـالِ امیدِ تو می پــــــروم
من آن دم خورم میــــوه آرزو...................که این جان به آن جان خود بسپرم

چو پروانه با شوق دیدار شـــــمع
خودم را بیندازم و بگــــــــذرم
حضرت استاد علامه طباطبائی قدس سره

[erfan25]

مثل آهو می کشد گردن ولی رم می کند
با رمـیدنهای خــــود از عمر من کم کند

می نهد بر شانه های خسته ام بار نگاه
بار سنگینی که پشت کوه را خم می کند

گرچه می ریزد شراب از چشم های مست او
کاسه صـبر مـرا لـبریز از غم می کند

با رقیبان می نشــــیند بـــاده نوشی می کند
چون مرا می بیند از غم چهره در هم می کند

بس که دور از چشم هایش سوگواری کرده ام
هر که می بیند مـــرا یــــــاد از محرم می کند

در عبور از لحظه های زندگی جز عشق نیست
آن که اســــــباب غـــــم ما را فراهم می کند

[/php]

[tina]

دلت را خانه ی ما کن مصفا کردنش
با من بیا در دل افشان کن مدارا کردنش با من
اگر گم کردهای کلید استجابت را
بیا یک لحظه با ماباش پیدا کردنش با من
بیفشان قطره ی اشکی که من هستم خریدارش
بیاور قطرهای اخلاص دریا کردنش با من
چو خوردی روزی امروز ،مارا شکر نعمت کن
غم فردا مخور تامین فردا کردنش با من
به قران ایه رحمت فراوان است ای انسان
بخوان این ایه را ،تفسیر ومعنا کردنش با من
اگر عمری گنه کردی مشو نامید از رحمت
تو ناو توبه بنویس امضا کردنش بامن

[tina]

خیلی شعرا عالیست تشکر می کنم

من به سرچشمه خورشید نه خود بردم راه
ذره ای بودم مهر تو مرا بالا برد
من خس بی سرو پایم که به سیل افتادم
او که می رفت مرا هم به دل دریا برد
جام صهبا ز کجا بود مگر دست که بود
که در این بزم بگردید و دل شیدا برد
خم ابروی تو بود کف مینوی توبود
که به یک جلوه زمن نام ونشان یک جا برد
خودت اموختیم مهر خودت سوختیم
با برافروخته رویی که قرار از ما برد
همه دل باخته بودیم وهراسان که غمت
همه را پشت سر انداخت مرا تنها برد
تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت
از سمک تا به سهایش کشش لیلی بود

[tina]

روزها فکر من اینست وهمه شب سخنم
که چرا غافل از احوال دل خویشتنم
از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود
به کجا می روم اخر ننمایی وطنم
مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا
یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم
تا به تحقیق مرا منزل وره ننمایی
یکدم ارام نگیرم نفسی دم نزنم
من به خودم نامدم اینجا که به خود باز روم
آنکه اورد مرا باز برد در وطنم
مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک
چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم
ای خوش ان روز که پرواز کنم بر دوست
به هوای سر کویش پروبالی بزنم

[مدیرهمدردی]

سلام tina
از همه پستهای پرمحتوایت به خصوص پست 169 در همین موضوع( اشعار برگزیده) ، سپاسگزارم...
واقعا حال این موضوع را بیش از پیش نورانی کردی....
امیدوارم همچنان از قلم و انتخابهای قشنگت بیش از پیش بهره بگیریم...

[tina]

ممنون اقای سنگ تراش خوشحالم مطالبم مفید واقع می شود می خواستم دیگه ادامه ندم چون نمی دونستم تأثیر دارد یا نه در واقع نمی خوام کاری کنم که دنبال باد دویدن باشد همین قدر که افراد بخونند برام ارزشمند

[erfan25]

نخلی که قد افراشت، به پستی نگراید!!!

نخلی که قد افراشت، به پستی نگراید شاخی که خم آورد، دگر راست نیاید
ملکی که کهن گشت، دگر تازه نگردد چو پیر شود مرد، دگر دیر نپاید
فرصت مده از دست، چو وقتی به کف افتاد کاین مادر اقبال همه ساله نزاید
با همت و با عزم قوی ملک نگه‌دار کز دغدغه و سستی کاری نگشاید
گر منزلتی خواهی، با قلب قوی خواه کز نرمدلی قیمت مردم نفزاید
با عقل مردد نتوان رست ز غوغا اینجاست که دیوانگی نیز بباید
یا مرگ رسد ناگه و آسوده شود مرد یا کام دل از شاهد مقصود برآید
راه عمل این است، بگویید ملک را تا جز سوی این ره سوی دیگر نگراید
یاران موافق را آزرده نسازد خصمان منافق را چیره ننماید