سلام
دوستتان دارم... و به تصمیم هایتان احترام می گذارم.
اما اعتراف می كنم كه بودنتان برایمان دلگرم كننده و رفتنتان مثل خیلی های دیگه هم دلگیر كننده و هم ناباورانه
همانطوری كه از عدم وابستگی اتان به تالار خشنودم. به همان اندازه هم از اینكه نمی توانیم از خلاقیت های شما بهره بگیریم ، ناراحتم.
همیشه تالار یك تعادل بین اعضاء وخودش را طلب می كند. تا جایی ما به تالار نیازمندیم و به كمك اعضایش ، و در جایی این روند وارونه می شود، و تالار واعضایش به ما نیاز دارد...
و البته مرز این دو مبهم هست و در هر لحظه ما بین این دو حالت می رویم و بر می گردیم.
اگر من هیچ وقت به كسی اصرار به ماندن نمی كنم. چون خوب می دانم ، ما هر یك ظرفیتی نسبت به این همه درد و رنج همنوعان خود داریم. و یكجا ممكن است تحملمان از دست برود. مخصوصا وقتی تصور می كنیم كاری از دستمون بر نمی آید.
هر درد ومشكلی از یك عضو، نیشتری بر روح ماست. اگرچه او را كمك می كنیم و تسكین می دهیم. اما به مرور شكسته شدن خود را حس می كنیم.
و وقتی تصور كنیم كه قدرمان ناشناخته هست یا حتی به ما اهانتی میشود ، حتی توسط كسانی كه ما برایشان گریه كردیم، نالیدیم ،نخوابیدیم ، پاسخ دادیم و كمكشان كردیم.... همه و همه ما را وسوسه به رفتن می كند،همه اینها حس درماندگی و عبث بودن به ما می دهد.
هزاران درد و رنج جان هر یك از شما عزیزان را می خراشد. می دانم....
اما با همه اینها گاهی باید خود را تقویت كنیم و قویتر بر گردیم و بمانیم. نه بشكنیم و نه ریشه كن شویم و نه تسلیم شویم.
من فكر می كنم هر یك از ما گاهی نیاز به مرخصی و بازسازی خود دارد. تا چون درختی قوی در برابر بادهای ناموافق بایستیم و ریشه كن نشویم.
اما در این تالار همه ما مانند رود جاری هستیم. گاهی دیگران به ما كمك می كنند و گاهی ما به دیگران، گاهی ماخسته می شویم ،گاهی دیگران. گاهی ما زیاد فعالیت می كنیم و گاهی دیگران. و در یك هدف همه ما مشترك هستیم. استفاده از همه توانایی هایمان جهت كمك به یكدیگر.
راز اینكه ما نمی افتیم در این هدف محوری هست. هیچكس اینجا نه برای دلخوشی مدیر،نه برای دلخوشی امیتاز یا ... فعالیت نمی كند. اینجا تا وقتی كه دل ندهیم، با روح و روان خود وارد نشویم نمی توانیم دلی را آرام سازیم. راز محبوبیت shad در همین است. او بالاترین رتبه را می گیرد،چون بیشترین تعامل را با اعضاء برقرار می كند و در همان هنگام خود گرفتاری دارد،وقتش را برای دیگران می گذارد. اگرچه به دیگران بهره می رساند،اما بیشترین بهره معنوی را نثار خودش می كند.
پاسخ با نقل قول
نوشته اصلی توسط taravat
علاقه مندی ها (Bookmarks)