سلام دوست من ،

به نظر من آدمهایی که هرچی در دنیا هست رو (از جمله آدمها ) از آن خودشون میدونن ، هیچوقت برنده نمی شن چون حس مالکیت باعث می شه همیشه دچار ترس و واهمه باشن که اگر این مالکیت به ثبوت نرسه و یا از دست بره دیگه هیچی از آدمیت اونا باقی نمی مونه . اونا معنای عشق رو اشتباه فهمیدن .

این جور آدمها ، آدمهای ضعیفی هستند که برای از بین بردن عقده حقارتشون سعی می کنند با ابراز مالکیت ، خودشون رو بالا بکشن.اونا فکر می کنن با رفتار مالکانه در رابطه با دیگران بزرگ می شن و می تونن همیشه در ذهن دیگران زنده بمونن ، در صورتی که معمولا خلاف این انتظار ، اتفاق می افته و نتیجه یک همچین رفتاری دور شدن از دیگران و تنهاییه .

افرادی که به همه چیز نگاه مالکانه دارند خیلی تنها هستند و برای فرار از این تنهایی ( که احتمالا ریشه در کودکی اونا داره ) و به غلط این روش رو انتخاب می کنند.

یک همچین کسایی (هرچند خیلی سخته )باید بیشتر مورد توجه قرار بگیرن ، نه فقط از اون جهت که احترامشون حفظ بشه بلکه از اون جهت که نکات مثبتشون رو در نظرشون پررنگ کنیم و بهشون ارزش و اهمیت بدیم و بهشون بفهمونیم که دوستشون داریم . چون احتمالا اونا فکر می کنند که مورد توجه و علاقه کسی نیستند و از این طریق می خوان این خلا رو پر کنن.....

از طرف دیگه باید سعی کنیم معنی علاقه یک طرفه (همون اسمی که خودتون گذاشتین ) و خطرات بزرگنمایی با چیزهایی از این دست که می تونه به صورت تنهایی ،پوچی ، ترس و دلهره ، عدم ثبات در رفتار و .... بروز بکنه رو در رفتار و گفتارمون بهش گوشزد کنیم ، اما نه به گونه ای که شخصیت اونو زیر سوال ببریم . بلکه دوستانه و بتدریج.