سلام دوستان.
سوالی هست که همیشه ذهنمو درگیر میکنه. یه سری افکار هستند که مرز بین درست و اشتباهشون اصلا قابل تشخیص نیست، انقدر که آدم راهشو میره و بهش ایمان داره، اما باز هم بعد از کلی وقت متوجه میشه مسیرش اشتباهه. به عنوان مثال:

شخصی فکر میکنه از لحاظ دینی به درجه ای از معرفت رسیده که خداوند نشانه هارو براش هویدا میکنه، و جالب اینکه شخص این مسئله رو درک میکنه و به آرامش رسیده، اما یهو میفهمه مسیرشو اشتباه اومده و اون نشانه ها هم رد گم کنی بوده.

اینچنین مسائل غلط انداز زیاد هستند که حقیقتشون بر ما مشتبه میشه و چون تنها افکار خودمون درگیرشه، تا مدت زیادی متوجه نمیشیم و به این مسیر ادامه میدیم. من این افکار رو مانند سرابی میدونم که تشنه رو به امید واهی به هر طرفی میکشونه و آخر سر مجبور میشه، تشنه تر از پیش، دست از پا درازتر برگرده. به نظر شما چطور میشه از مشتبه شدن افکاری جلوگیری کرد؟

ممنون میشم نظراتتون رو بگید.