نمایش نسخه قابل چاپ
:72: بهای دیسیپلین، چشمپوشی از لذت است.
:72: بهای ساختن،گذر از ویرانی است.
:72: بهای خودت بودن، قضاوت شدن است.
:72: بهای متفاوت بودن، تنهایی است.
:72: بهای التیام،مواجهه است.
:72: بهای شروع کردن،پایان دادن است.
:72: بهای خواستن، رنج کشیدن است.
:72: بهای نه گفتن، ترک شدن است.
:72: بهای عشق ورزیدن،آسیبپذیری است.
:72: بهای جلو رفتن، جا گذاشتن بعضیهاست.
:72: بهای رهایی، بریدن است.
:72: بهای آگاهی، درد است.
از شیخ رجبعلی خیاط پرسیدند: چرا اینقدر آرامی؟ ♡
گفت: بعد از سالها مطالعه و تجربه زندگی خود را بر پنج اصل بنا کردم:
◇ دانستم رزق مرا دیگری نمیخورد،پس آرام شدم.
◇ دانستم که خدا مرا میبیند، پس حیا کردم.
◇ دانستم که کار مرا دیگری انجام نمیدهد، پس تلاش کردم.
◇ دانستم نیکی و بدی گم نمیشود و سرانجام به سوی من باز میگردد، پس بر خوبی افزودم و از بدی کم کردم.
◇ دانستم که پایان کارم مرگ است، پس مهیّا شدم.
بهنام خدا♡
دیوانه و دلبستهی اقبال خودت باش
سرگرم خودت، عاشق احوال خودت باش
یک لحظه نخور حسرت آن را که نداری
راضی به همین چند قلم، مال خودت باش
دنبال کسی باش که دنبال تو باشد
اینگونه اگر نیست به دنبال خودت باش
پرواز قشنگ است ولی بی غم و منّت
منّت مکش از غیر و پر و پال خودت باش
صد سال اگر زنده بمانی گذرانی
پس شاکر هر لحظه و هر سال خودت باش
:72::72::72:
:72: وقتیکه گُلی شکوفه نمیدهد، گُل را عوض نمیکنند،بلکه شرایط رشدش را فراهم میسازند.
اگر موفق نشدی ، هدفت را تغییر نده، مسیر حرکتت را عوض کن و تلاشت را بیشتر کن.
تابآوری
هنرِ مواجههیِ آگاهانه با درد است؛
این نه فرار از درد و نه تبدیل آن به رنج،
که ایستادن در حضورِهر تجربه با قلبی باز و پذیرا است♡
هنگامیاست که درد میآید
اما در دل آن، خود را از دست نمیدهیم.
و شاید تابآوری در عمیق ترین معنای خود،
همین توانِ ماندنِ با خود باشد؛
در لحظه هایی که زندگی آسان نیست.
°•☆°•☆°•☆°•°•☆°•☆°• ☆°
☆ باسلام و وقت بخیر؛ :72:
مدتی پیش، نوشتههایی از یک دکتر روانشناس را میخواندم و مطلب زیر، نقل قولی از مطلب ایشان است :
《 میدانی اگر در یخچال را باز بذاری، چه میشود؟
وقتی در یخچال را باز بذاری، علاوه بر خودش میخواهد هوای اتاق را هم خنک کند؛ چون کارش اینست، ولی نمیتواند.در نهایت موتور آن از کار میافتد؛ قصّهی ما هم درست مانند یخچاله، میخواهیم به همه خوبی کنیم، میخواهیم همه را خوشحال نگه داریم، که باعث میشود حواسمون از خودمان پرت بشه و خودمان را دیگه یادمون میره.
آخرشم ، حس عشقورزیمون به مانند موتور یخچال از کار میافتد و ذرّهای به خودمان اهمیت ندادیم. ♡》
با سلام:72:
فیلسوفان یک قاعدهی ساده و در عین حال عمیق دارند:
«تعطیلی در آفرینش محال است.»
یعنی زندگی، حتی وقتی فرو میریزد، حتی وقتی زخمی است، حتی وقتی در سوگ است، باز هم در حال ساختن است. مسئله این نیست که آیا چیزی خلق میشود یا نه؛ مسئله این است که ما آگاهانه در این خلق شریک هستیم یا منفعلانه زیر آوارش میمانیم.
در نگاه فلسفی، بودن یعنی «در حالِ شدن بودن».
هیچ لحظهای خنثی نیست.
هیچ روزی صفر نیست.
یا داریم چیزی میسازیم، یا داریم اجازه میدهیم چیزی بدون ما ساخته شود.
تعطیلیِ کامل، فقط یک توهم است.
در روزهايى كه شرايط آرام است، خلق کردن آسانتر دیده میشود:
کلاسها برگزار ميشود، پروژهها جلو میروند، برنامهها روشناند، آینده قابل تصور است.
اما در زمانهی آشوب، ناامیدی جمعی، سوگ، جنگ، سرکوب، بیثباتی اقتصادی و ترسِ مزمن، اینجاست که این قاعده معنای واقعیاش را نشان میدهد.
در چنین زمانهایی، خلق کردن دیگر به معنای «شاهکار ساختن» نیست.
گاهی خلق کردن یعنی:
- صبح از تخت بیرون آمدن، وقتی هیچ انگیزهای نداری
- ادامه دادنِ یک کار کوچک، وقتی افق مبهم است
- تربیت کردنِ یک کودک، وقتی خودت پر از ترسی
- نوشتن، تدریس، درمان، یاد دادن، گوش دادن
- ساختن یک رابطهی سالم، وسط دنیای ناسالم
- کاشتن یک بذر، وقتی معلوم نیست فردا چه میشود.
اینها «کارهای معمولی» نیستند؛ در اين روزها اینها شکلهایى از آفرينشگرى هستند.
آلبر کامو جایی میگوید:
«در میانهی زمستان، فهمیدم در درونم تابستانی شکستناپذیر وجود دارد.»
این تابستان، همان نیروی آفرینش است، همان چیزی که حتی زیر برفِ اندوه و ترس، خاموش نمیشود.
قاعدهی فیلسوف را میشود اینطور کاملتر کرد:
تعطیلى در آفرینش محال است؛ اما تعطیلى در مسئولیتِ آفرینش، ممکن و خطرناک است.
یعنی ما میتوانیم از خلق کردن شانه خالی کنیم، اما زندگی همچنان خلق میکند، آنوقت، بهجای معنا، پوچی میسازد، بهجای پیوند، نفرت، بهجای عشق، بیحسی.
در روزهای سوگ جمعی، خیلیها میپرسند:
«آیا الان وقت زندگیکردن است؟ وقت شادی است؟ وقت ساختن است؟»
پاسخ فلسفی این است:
بله، دقیقاً همين الان وقت اين چيزهاست.
نه به معنای انکار درد، بلکه به معنای وفادار ماندن به زندگی، در دلِ درد.
خلق کردن، احترام گذاشتن به رنج است، یعنی اجازه نمیدهیم رنج، آخرین کلمهی داستان باشد.
یک جملهی مکمل برای این قاعده میتواند این باشد:
زندگی همیشه ادامه دارد؛ سؤال این است: با ما، یا بدون ما؟
و شاید عمیقترش:
در تاریکترین زمانها، خلق کردن یک انتخاب نیست؛ یک مسئولیتِ انسانی است.
وقتی جهان آشفته است، کسی که هنوز کتاب مینویسد، کلاس برگزار میکند، کسبوکار سالم میسازد، فرزند پرورش ميدهد، هنر میآفریند، گفتوگوی صادقانه راه میاندازد، دارد بیسر و صدا میگوید:
«من تسلیم فروپاشی نمیشوم.»
و این، ساده نیست؛ شجاعانه است.
و اين بزرگترين احترام به زندگى است
°☆•°☆•°☆•°☆•°☆•