دو کلام حرف حساب با خانوم‌ها... جنگ بی پایان عروس مادرشوهر

سلام
من پسری هستم که مدتی است در این فروم مطالعه می کنم تا با مسایل مربوط به زندگی زناشویی آشنا بشوم. و چیزی که به شدت ذهن مرا به خودش مشغول کرده مساله جنگ بی پایان مادر شوهر ها و عروسها است، که قربانی اصلی آن ما مردهای بیچاره هستیم.
اصلی مشکل در این قضیه بنابر آنچه که اینجا دیده ام این است که عروسها از مادرشوهرشان خوششان نمی آید و می خواهند که شوهر در ابراز تنفر از مادرش با آنها همصدا شود، و او از اینکار سرباز می زند و عروس شوهر را به جانبداری متهم می کند.
آخر خداییش شما خانمها خودتون حاضر هستید که علیه خانواده تان جبهه بگیرید که از شوهرتان انتظار دارید این کار را بکند.من که تا حالا زنی را ندیدم که در مورد خانواده خودش از گل کمتر گفته باشد، اما وقتی که نوبت شوهر می شود تا سر بریده مادرش را جلوتان نیندازد راضی نمی شوید و او را متهم به جانبداری می کنید. تنها تفاوت میان زنان و مردان این است که ما مردها اخلاق به خرج می دهیم و هیچ گاه همسرمان را در تنگنای انتخاب میان خانواده و همسر قرار نمی دهیم.و بدتر ازهمه چیز این است که آرامش خودتان و خانواده تان را از بین می باید تا این حس خاله زنک بازی تان را ارضا کنید. نمی توانم باور کنم که در آینده به عنوان یک مرد باید پس از کلی تلاش برای خانواده به خانه برگردم و تازه اول دعوا باشد که چرا مادرت دیروز فلان چیز رو گفت، یالا به مادرت فحش بده. آخر به ما چه! چرا باید آرامش خانواده رو به خاطر کار ها و حرفهای دیگران به هم بریزید!

درود دوست عزیز اینگونه مطالب بحث برانگیز و گفتمانی جایش در انجمن آزا است لطفا ادامه ندید تا مدیران و شماوران سایت تشریف بیارن و تایپیک شما را انتقال بدن به انجمن آزاد:72:

با سلام و احترام

بنظرم شما یه بُعدی به تاپیک ها نگاه کردین؛ یعنی برخی تاپیک ها رو نخوندین که واقعا مادر شوهر و خواهر شوهرا با دخالت هاشون زندگی یک زوج و نابود میکنن.

البته من قبول دارم بعضی عروس ها هم سعه صبر ندارن ، سوتفاهمات زیادی این وسط ایجاد میشه

حالا من نمیدونم شما دورو اطرافتون چه نوع خانواده ای و عروسی و دارین و دیدین یا اینکه چه نوع تاپیک هایی و خوندین.

اما فکر میکنم که اگه شما خودتون به عنوان یه مرد یک همسر (اگه ازدواج کردین ) با سیاست عمل کنین به خانوادتون اجازه ندین که تو زندگیتون دخالت کنن ، ازشون مشورت بگیرین اماتصمیم نهایی و خودتون و همسرتون بگیرین ؛ اونوقت مشکلی پیش نمیاد.

من مطمعنم همسر شما یا همسر اینده شما اگه ببینه که شوهرش به خانوادش اجازه دخالت تو زندگیشون نمیده و نظرات خانومش براش مهمتره. و همیشه از خانومش هم در مسایل پیش اومده در زندگی مشورت میگیره به همسرش اعتماد میکنه و با ترس کمتری با خانواده شوهر روبرو میشه. یا اینکه سوتفاهمات کمتر ایجاد میشه.

ببینین من هم یک دختر مجرد هستم، من هم یسری ترس ها از شنیده هام و خوانده هام دارم .
میترسم خانواده شوهر با من لج کنن
میترسم شوهرم نسبت به خانوادش زیادی وابسته باشه.
میترسم نظرات خانوادش نسبت به نظرات من مهمتر باش (با اینکه نصف زندگی ای که شوهرم خواهد داشت ماله منه ، شوهرم هر تصمیمی بگیره سهم بیشترش تو زندگی من تاثیر گذارتره تا زندگی خواهرش یا مامانشون یا پدر و برادرشون!)

میترسم احترامی که باید شوهرم به من نذاره و به من و خانوادم بی احترامی کنه.

من هم اینجا تاپیک های زیادی خونده ام ، تاپیک هایی خوندم که نوشته بودن :

1. وقتی میریم خونه خانواده شوهرم ، شوهرم از این رو به اون رو میشه، دیگه کلا خانوادشو فقط میبینه منو نمیبینه اون توجه ای که باید و به من نداره !برای همین من زیاد دوست ندارم که برم خونه خانواده شوهرم(خب ببینین با یکم توجه نشون دادن یه مرد به همسرش ، همسرش دیگه اون حس ترس و نخواهد داشت که وقتی میریم خونه خانوادش منو نمیبینه دیگه ، یا اینکه اگه توجه مساوی و تقسیم بشه دیگه اون حس مقایسه برای خانوم پیش نمیاد.)
بینین شما الان یه مرد هستین من دارم کاری که یه مرد میتونه انجام بده برای جلوگیری از تنش و بیان میکنم.
حالا باز شمااگه خانوم بودین من میگفتم ، اونها هم خانوادش هستن وقتی خانوم تو خونشه خب همسر فقط خانومشو میبینه محبت و توجهش فقط به خانومشه ولی وقتی میره پیش خانوادش محبت و توجهش تقسیم میشه حالا ممکنه تقسیم هم نشه با خودش بگه من همسرم و تو خونه میبینم وقت هست واسه توجه الان باید به خانوادم توجه کنم پس اگه مستقیم و غیر مستقیم به شوهرتون گفتین و گوش نداده پس سعی کنین توقعاتتونو پایین بیارین!
ببیننین خانوم ها بسیار موجودات احساساتی و حساسی هستن چیزی غیر از توجه و محبت از همسر نمیخواین(البته اکثرا من خودم یه دختر مجردم دارم برااساس نیازهای خودم و دوستانم و دورواطرافیانم که میشناسمشون میگم.)

2. یا اینکه من یه جا خوندم نوشته شده بود که خانواده همسرم نسبت به خانواده خودش خیلی احترام میذاره و من وقتی مقایسه میکنم با خانواده خودم میفهمم اون احترامی که باید و به خانواده من نمیذاره اما از نظر خودم وقتی من میرم خونشون سعی میکنم عروس خوبی باشم و از احترام و کارهای خونه چیزی کم نمیذارم(ببینین توجه کنین که دراینجا عروس نخواسته که همسرشون وقتی میره پیش خانواده خانوم پاشه بره کار خونه انجام بده خونه رو تمیز کنه ظرفارو بشوره آشپزخونه و تمیز کنه یا اشپزی کنه، دراینجا خانوم انتظارات دیگه ای داره ، مثلا میگن من میبینم برای عید ها و مناسبت ها همسرم به خانواده خودش تماس میگیره اما به خانواده من تا نگم اینکارو نمیکنه یا گاهی خوندم میگن اگه هم بگیم بدتر لج میکنه تماس نمیگیره ، یا وقتی مادرم دعوتشون میکنه بهانه میارن نمیرن ، مادر خودش که دعوت میکنه اگه خسته هم باشه مریضم باشه میره(ببینین اینجا شوهر مقصره! چون خودش حس مقایسه و ایجاد کرده) )

3.یا اینکه وقتی همسر هدیه ای برای خانواده خودش میخواد بگیره (مثلا برای مناسبتی مثه تولد) برای خانواده خودش گرونترین چیز و میگیره، حتی اگه از سطح جیبش بالاتر باشه.(بعله تا اینجا کار ایراد کار فقط اینه که معمولا هدیه نباید زیاد گرون قیمت باشه چون انتظارات و بالا میبره ، بهتره در سطح جیب باشه و شوهرا ن اینده نگری داشته باشن اما مشکل اصلی کجاست؟؟؟؟؟

مشکل اصلی اینجاست که خانوم می فرمایند که وقتی همسر میخواین برای تولد اقوام من هدیه ای بخرن کلی غر میزنن میگن اصلا نبایدبریم چرا اینقد شما تو فامیلتون تولد میگیرین ؟
یا اینکه ارزون بخر حتما (در صورتی بعضی جاها خوندم خانوم میفرمایند توجه کنین پولشو از حقوق خودم میدم!!!!)

4. یه جا خوندم خانوم نوشتن ، شوهرم با خانواده خودش میره مسافرت ، یا میبرشون بیرون ، من میگم خب منم دوست دارم خانواده امو ببرم بیرون ازش میخوایم یبارم خانواده من و ببرین بیرون ، جالب بود برام میگفتن وقتی اینکارو میکنیم خانواده شوهر کلی پشت سرم حرف درمیارن که پسرم فقط با خانواده عروسمون میرن بیرون مارو دوست نداره ، بعد اگه با اونا میریم بیرون خانواده شوهر میفرمایند عروس فلانی اینقد خوبه که پسرشون فقط دوست داره با خانواده عروس برن بیرون ، یا اینکه خانواده عروس فلانی اینقد احترام میذارن بهشون که اونا فقط دوست دارن با خانواده عروس برن مسافرت ، اما پسر ما معلوم نیست چکارش میکنن که خانواده خودشو ترجیج میده(خب منم به عنوان دختر مجرد اینارو میخونم از تعجب شاخ درمیارم این حرفای متناقض چیه؟ به چه دردی میخوره ؟ جز اینکه زندگی اون زوج و بهم میزنه بدرد دیگه ای هم میخوره؟)

خداییش بنظر شما خوبه اینجا مرد چی بگه؟ بنظر من خوبه محترمانه از خوبی های خانومش بگه از خوبی های خانواده عروس بگه ، و اونجا هم به خانومش ثابت کرده که چه ارزش و احترامی براش قایله هم جلوگیری کرده از تنش و دعوا بعدی
هم به خانوادش ثابت کرده زندگیشو دوست داره و به خانواده اجازه نمیده که در زندگیشون دخالت کنن.

خب بنظرتون اینجاها خانوم حق ندارن یه حس مقایسه براش پیش بیاد ،
با خودش بگه چرا همسرم به خانواده خودش بیشتر توجه میکنه ؟
پس حالا که اون اینگونه هست من هم به خانواده اون کمتر توجه میکنم!

و این میشه شروع مشکلات ، خانوم وقتی بهانه های همسر و میاره ، همسر اگه اگاه باشه و عاقل و منطقی و خوب فکر کنه ، میبینه خانوم مثه یه آینه داره حرکات و رفتار خودش و تقلید میکنه ، پس متوجه میشه بله من مقصرم پس از این به بعد سعی میکنم تبعیضی قایل نشم.
ولی اگه غیر منطقی بخواد بررسی کنه و سهم مقصری خودش و نپذیره ، دعوا و دلخوری و قهر پیش میاد گاهی هم کار به طلاق و لجبازی میرسه.

پس همیشه یک طرفه به قاضی نروید ، تو مشکلاتی که میخونین نگاه کنین ببینین ایا فقط عروس مقصره یا خانواده شوهر هم مقصر هستن یا حتی مقصر اصلی خود همون شوهری نیستش که میگین اسیب پذیرترین موجود در این دعوا هستن.(بنظر من تو اینجور موارد مقصراصلی همه هستن خانوم که سیاست نداره ، کم صبره کم طاقته، خانواده شوهر که اونها هم بدون سیاست عمل میکنن و گاهی یه طرفه به قاضی میرن،اتفاقات و حرفا رو به بدترین نحو ممکن تشبیه میکنن ،و انتقالش میدن به پسرشون، اقا پسر که ایشون هم انتظارات خانوم و نادید میگیره ، ایشون هم مهارت های زندگی و بلد نیستن نمیدونن یه خانوم چه نیاز هایی داره چه انتظاراتی داره و ناخواسته باعث ایجاد کینه و دشمنی و ایجاد سوتفاهمات میشن.

درکل سهم همه یکیه ، خانواده با دخالتاشون و زن و شوهر با اجازه دادن به خانواده ها که دخالت بکنن.)

من میگم در این دعواها بیشترین ضربه رو زوج باهم میخورن! نه فقط مرد نه فقط زن.چون زندگی این دو هستش و اگه زندگی به شکست برسه هردو ضربه میخورن اگه به موفقیت برسه هردو خوشحال میشن.


شما خودتون سعی کنین خانومی انتخاب کنین ، که اولا خانوادتون بخواینش ، دوستش داشته باشن ،
چون بعضی مشکلات از اونحایی شروع میشه که اقا پسر بدون توجه به نظر و سلیقه خانوادش دختر انتخاب میکنن ، و با اصرار خانواده و به ازدواج راضی میکنن ، بعد تازه مشکلات شروع میشه .

خب همه ادم ها عیب و ایراد هایی دارن دیگه ، خانواده شوهر که از اول ناراضی بودن فقط عیب و ایراد هارو میبینن بعدش هم باقی ماجرا که کاملا پیداست به کجا ختم میشه دختر خانوم احساساتی از خونه ای اومده که همش ناز شو میکشیدن کلی قربون صدقش میرفتن و دوستش داشتن یهو وارد خانواده ای شده که غریبه اس هیچ پشتوانه ای نداره ، همه باهاش سر سنگینن.
باید مراقب کوچیک ترین حرفشم باشه چون هیچ شناختی نسبت به اعضای خانواده و فامیل شوهر نداره نمیدونه اینها جنبه شوخی دارن ، ندارن! ظرفیت ها تا چه حده؟
من باید چطوری صحبت کننم.
حالا شما تصور کنین این وسط خانواده شوهر نخواینش دیگه واویلاست.!

دوم هم سعی کنین ، خودتون باسیاست عمل کنین ، کاری نکنین که باعث تحریک خانوم بشین
سوم اگه انتخاب درستی کرده باشین که مطابق معیاراتون باشه ، به اخلاقیاتشون توجه کرده باشین، پس مشکلی براتون پیش نمیاد.

مطمعن باشین دخترها هم دوست دارن با خانواده شوهر دوست باشن نه دشمن. (تو همین تاپیکها اگه دقت کرده باشین خیلیاشون دوست دارن ، با خانواده شوهر صمیمی باشن چون میدونن که شوهری که انتخاب کردن باخانواده شون انتخاب کردن و این دو جدایی ناپذیرن.)


- - - Updated - - -

من همیشه دوست دارم همسر آیندم اینجور موقعیت ها اینگونه که در ذیل میگم عمل کنن ، گفتم بیام اینجا بنویسم اگه دوست داشتین شما هم استفاده کنین که انشالله تنش کمتری بین شما و همسرتون ایجاد بشه.

مثلا تصور میکنم بین من و خواهر یا مادر همسرم کدورت و بحثی پیش بیاد ، مثلا ممکنه من حرفی زده باشم که باعث برداشت اشتباه شده باشه و دلخوری پیش اومده باشه ، چیزی که ناخوداگاه ممکنه خیلی مواقع پیش بیاد.

دراینجا خب اگه حق کاملا با من باشه خب همسرم هیچوقت نمیتونه جلو خانوادش حق و به من بده ، بخاطر اینکه اونطرف خانوادش هستن و اگه اینکارو بکنه ممکنه لجبازی و دلخوری بیشترم بشه.
اگه هم حق با خانوادش باشه ، بازم نمیشه از خانوادش کامل دفاع کنه و تو بحث دخالت کنه چون دراونجا من همسرشم و ممکنه برای من دلخوری پیش بیاد حس کنم تو خانواده غریبی افتادم که هیچکی پشتم نیست و برای منم دلخوری پیش بیاد بعدا بخوام لجبازی کنم.

پس کلا همیشه انتظارم دخالت نکردن همسرمه، اما اگه حق و به من میده بیاد خونه و بهم بگه من اونجا میدونستم حق باتویه ولی دوست نداشتم دخالت کنم چون حس کردم شرایط بدتر میشه پس سکوت و ترجیح دادم ، منم درکش میکنم. بالاخره اونها بزرگتر ما هستن و احترام شون واجبه.

اما بعضی وقتا هست مسایلی پیش میاد که همه خانواده درگیر میشن مثلا ممکنه در همون موقعیتی که عنوان کردم فقط یک نفر از اعضا درگیر نشه همه باشن مثلا اگه احتلاف نظر بین منو خواهر شوهرم پیش اومده ، پدر شوهر دخالت کنه و حق و به دخترش بده مادر شوهر و برادر شوهر هم دخالت کننن و حق و به دخترشون و خواهرشون بدن

اونجا انتظار دارم چون من تک و تنا افتادم و وقتی شوهرم میبینه من تنها شدم و هیچکس پشتوانه ام نیست ، اگه مقصر نباشم بدونه دارن اعضای خانوادش یه طرفه قضاوت میکنن انتظار دارم بیاد و بحث و عوض کنه و پشتم باشه و نشون بده حواسش بهم هست و منو تنها نذاشته. بعدش که خودش باخانوادش تنها شد بهشون بگه اینجا اشتباه کردن و نخواسته جلو من بهشون بگه که کدورت بیشتری رخ بده.
وقتی هم خودمون تنها شدیم به منم بگه که حق و به من داده ومیدونه من مقصر نبودم و اشتباه برداشت شده اما اونها بزرگترمون بودن و نمیتونسته بی احترامی بهشون بکنه.

اما اگه من مقصر بوده باشم بازم انتظار دارم اونجا هیچی نگه و درخفا بهم بفهمونه که من مقصر بودم و باید برم از خانوادش عذر خواهی کنم . کاملا منطقی بدور از دعوا و کتک کاری. اینجا منم منطقی فکر میکنم و حق و بهشون میدم.

ببیینین اکثرا تو دعوا ها هیچکس اینکارو نمیکنه، معمولا مرد وقتی میره خونه خانومشو یا دعوا لفظی میکنه یا کتک میزنه ، همین ها باعث میشه که خانوم دیگه از خانواده شوهر بدش بیاد و خواهر و مادر شوهرشو دوست نداشته باشه.
درصورتی که زن یه موچود حساسیه باید با ملایمت باهاش برخورد بشه نه اینکه از قدرت مرد بودن استفاده کنین و کتکش بزنین ، مرد بودن به کتک زدن که نیست.

اگه همه ی زن و شوهر ها سیاست داشته باشن این موضوع کاملا حل میشه و عنوان شما هم تغییر میکنه میشه دعوای عروس و مادرشوهر به افسانه ها پیوست.:311:

همه چیز به خودمون و رفتار خودمون و عکس العمل های خودمون بستگی داره.

بهرحال این روشی بود که من به عنوان یه دختر مجرد خیلی میپسندم امیدوارم بدردتون بخوره .

موفق باشین

با سلام
لطفا در انجمن های مشاوره اگر سئوالی دارید بپرسید.
اگر بحث و توضیحات و ... هست باید در انجمن آزاد مطرح کنید