20:59
معذب بودن در محل کار
من توی یه کاریابی برای اشتغال ثبت نام کردم توی زمینه طراحی وب سایت و برنامه نویسی و لیسانس نرم افزار دارم وقتی یه فرصت شغلی برام پیدا می شه دو دل می شم که برم سر کار یا نه و با دلشوره میرم برای مصاحبه دوست ندارم محل کارم توی یه ساختمان باشه حتی اگه اونجا یه ساختمان تجاری باشه از اینکه محل کارم توی طبقات بالا باشه وحشت دارم از اینکه بخوام با اسانسور برم بالا و پایین و یه وقت توی اسانسور برام اتفاقی بیفته مثلا یه مرد توی اسانسور باشه وحشت دارم از اینکه کارمندهای اونجا کم باشم ویا با یه نفر تنها بمونم می ترسم دوست دارم محل کارم یه جای خیلی بزرگ و با کارمندای زیاد باشه که شلوغ و پر رفت وامد باشه و هیچ وقت تنها نمونم. و این مشکل باعث شده چند تا پیشنهاد خوب رو رد کنم .
چند وقت پیش یه جا رفتم سر کار و بعد از یه ماه بیرونم کردن الان هم می خوام دوباره اقدام کنم و برم سر کار اما می خوام دیگه این مشکلات رو نداشته باشم و عادی رفتارکنم .
از اینکه بخوام توی محل کار برم دستشویی خجالت می کشم و فکر می کنم جلوی همکارا چه جوری باید برم دستشویی .و یا از غذا خوردن توی محل کار هم خجالت می کشم ..از اینکه بعد از مدتی کار کردن یه دوری بزنم و خستگی بگیرم ویا با همکارا گپی بزنم خجالت می کشم و یا توی بحث های همکارا شرکت نمی کنم و مثل یه ادم اهنی فقط کار می کنم و اصلا عکس العملی نشون نمی دم .
صحبت با همکارانم فقط در حد سلام خسته نباشید و خداحافظیه . نمی گم بگو بخند داشته باشم اما دلم می خواد اینقدر معذب نباشم.
با اینکه هر روز میرم حمام و لباسهامم تمیزه و عطر می زنم فکر می کنم توی محل کا ر بوی بدی می دم اما خودم می دونم که این طور نیست .و اگر کسی پنجر ه رو باز کنه فکر میکنم به خاطر بوی بد من این کار رو کرده.
من چند سال پیش یه جا رفتم سر کاریه شرکت بزرگ و شلوغ سه ماه قرارا داد بستم وازمشتریان اون شرکت در باره نارضایتی شون می شنیدم هر روز که می خواستم برم سر کار با این تصور می رفتم که امروز در شرکت رو بستن و انجا تعطیل شده . و من بیکار می شم . وهر روز فکر می کردم که من اخراج می شم و کس دیگری رو به جای من میارن.الان هم هرجا بخوام برم سر کار فکر می کنم زود بیرونم می کنن و به من احتیاجی ندارن .
وقتی توی اون شرکت بودم خیلی کار میکردم و حتی یه لحظه هم به خودم استراحت نمی دادم با همکارام حرف نمیزدم و از اونها کناره می گرفتم حتی توی مدرسه هم همین طور بودم وتوی کارهای بچه ها یا اردوها شرکت نمیکردم و توی مدرسه می موندم و درس می خوندم فکر می کنم هر جا برم سر کار به کار من احتیاجی ندارن و من اضافه هستم و دیگران بهتر بلدن کار کنن. از اینکه حتی برای چند ساعت توی محل کارم بیکار باشم و کار ی برای انجام دادن نداشته باشم می ترسم دوست دارم همیشه سرم شلوغ باشه شاید برای فرار از هم صحبتی با دیگران. فکر می کنم لباس هام قدیمه و حرفام رو کسی نیازی نداره بشنوه بلد نیستم باید سر کار چه جوری باشم .الان هم می خوام برم سر کار و دلم می خواد اون مشکلات رو حل کنم و سرکار راحت باشم
