نمیتونم در مقابل مشکلات زندگیم مقاومت کنم
شرایط سخت زندگیم و مشکلات اینقدر بهم فشار آورده که اعتماد به نفس و روحیم از بین رفته ، انگار دارم به سمت یک سیاه چاله ای کشیده میشم که هر چی به سمت آینده پیش میرم بیرون اومدن ازش غیر ممکن تر میشه ، انگار توی یک سرپایینی در یک مسیر اشتباه افتادم ، دارم 26 مین سال زندگیمو پر میکنم ولی هیچی ندارم یک ساله که دارم توی یک شهر غریبه تنها کار و زندگی میکنم تو این مدت پولی که نتونستم جمع کنم هیچ کلی بدهکار هم شدم ، قراردادی مسخره ای با این شرکت بستم که حالا برای خلاص شدن ازش باید 15 میلیون بدم با حقوق ماهی 800 که هنوز سه ماهه ندادن ، سنم بالا رفته امروز شرایط استخدامی یک شرکت دولتی رو میدیدم که فوق دیپلم متولد هفتاد به بالا می خواست ،دارم کچل میشم داره موهام سفید میشه روز به روز زشتر میشم روم نمیشه جایی برم خاستگاری چون هیچی ندارم ، همه دوستان و همکلاسیهای قدیمم به یه جایی رسیدن ولی من دارم پسرفت می کنم ، به نیمه پر لیوان هم نگاه نمی کنم چون اصلا لیوانی وجود نداره ، امروز و امشب اینقدر بهم استرس وارد شد که فکر نمی کنم تا صبح بتونم بخوابم از شدت استرس یک تپش قلبی گرفتم که اگه بمیرم هم کسی باخبر نمیشه چون تنها زندگی میکنم ، خیلی وقته به آینده و آرزوهام فکر نکردم چون بد جور غرق در مشکلاتم نمیدونم یه آدم تا چقدر میتونه بدبخت باشه ، هر شب باید بدبختیامو بغل بگیرم و بخوابم خاک بر سرم مثلا من در بهترین دوران عمرمم ، من وقتی آدمای در رفاه رو میبینم بیشتر آتیش می گیرم که چرا؟؟؟؟؟؟ بدبختی آدمایی مثل من اینه که پدر سرمایه دار و با نفوذی ندارند ، دو سال رفتم سربازی توی برهوت ، دانشگاه خوندم حالا هم بیش از یک ساله که در ناکجا آباد و به دور از خانواده دارم جون میکنم و نتیجه جز بدیختی نداشته برام ، شاید سرنوشت من همینه و باید بپذیرم که همینیه که هست.
