بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

جناب محترم مدیر همدردی عزیز به قول خودشون و به بهانه این پست دلشون هوای کنگره عرش رو کرد و یادشون به بی وطنی بشر حس گرا افتاد که بجای استفاده و عبور کردن از علامت های راهنمایی که عقل تجربه گرا در اختیار انسان میذاره قطب نمای وحی رو فراموش کرد و سجاده اش رو ، رو به کعبه علم جدید پهن کرد و به تقدیس ساینس مشغول و پدیده ای که اگر در سایه وحی از اون استفاده میشد مرکبی راهوار تر در اختیار بشر قرار میداد تبدیل به بتی شد که رهزن عطش انسان به وطنش شد و سرنوشت خودش رو به دست این سنت الهی سپرد :

وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ : و نباشيد مثل كسانى كه خدا را فراموش كردند و خدا هم خودشان را از يادشان برد

این دفعه انسان برای پر کردن خلاهای درونش ابزار کارآمد تری رو به دست هوای نفسش داد ، چیزی که تا حدی رنگ و بوی عقل هم میداد ولی به قول حضرت امیر «چه بسا عقل که در چنگ هوای نفس اسیر شده، هوا، امیر اوست» و فکر کرد دیگه احساس امنیت خواهد کرد اما:

نی به هند است ایمن و نی در یمن
آنکه خصم اوست ســایه خویشــتن

به واسطه ابزار هایی که بت علم جدید در اختیار هوای نفس قرار میداد آدم مشغول به ساخت انواع ابزار غفلت از درد بی دردی ناشی از عدم هویت خودش شد و دریای بیکرانی از توجیهات به ظاهر عقلی از اختلال هورمون گرفته تا.....................علت العلل رنج انسان فرض کرد و میلیون ها و بلکه میلیارد ها قربانی رو در برابر خدای جدید قربانی کرد و این خاصیت بی دردی یا بهتر بگم بد دردی بود

غفلت و بی‌دردیت فكر آورد
در خیــالت نكتــه بــكر آورد


قرآن در رابطه با توهّم‌زدگي، سخن شيطان را به عنوان يك تفكر منفي چنين مطرح مي‌فرمايد‌ كه شيطان گفت:

«‌وَ لأُضِلَّنَّهُمْ وَ لأُمَنِّيَنَّهُمْ وَ لآمُرَنَّهُمْ فَلَيُبَتِّكُنَّ آذَانَ الأَنْعَامِ وَ لآمُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللّهِ وَ مَن يَتَّخِذِ الشَّيْطَانَ وَلِيًّا مِّن دُونِ اللّهِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْرَانًا مُّبِينًا» من انسان‌ها را نسبت به اهداف حقيقي‌شان غافل مي‌كنم و آرزوهاي دروغ و وَهمي را در خيال آن‌ها رشد مي‌دهم، و حتماً حتماً امرشان مي‌كنم كه گوش‌هاي چهارپايان را سوراخ كنند و حتماً حتماً تحريكشان مي‌كنم تا خلقت خدا را تغيير دهند.

بعد در ادامه مي‌فرمايد‌:‌ «يَعِدُهُمْ وَيُمَنِّيهِمْ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطَانُ إِلاَّ غُرُورًا» انسان‌ها را وعده‌هاي دروغ مي‌دهم و گرفتار آرزوهاي وَهمي ‌مي كنم، و وعده‌هاي شيطان چيزي جز فريب نيست.

شاید ساعت ها بشه در مورد این آیه و تناسبش با تمدنی که تمام هدفش شده تغییر خلقت خدا برای برای رسیدن به آرزوهای وهمی سخن گفت ، آرزوهایی چندان ترسناک که هویت آدم رو چنان تغییر میده که:

پيوند صورت سگ به انسان+تصاوير








به هر حال این تمدن بی خدا ویران خواهد شد و بسیاری از انگاره های بی محتوایی که خودشون رو به اسم علم بزک کردن ازبین خواهد رفت و این چیزی هست که متفکرین خود غرب درباره اش دلایل زیادی آوردن و خیلی زودتر از ماها به تماشای افول این امپراطوری خودشیفته نشستن ، و اگر درکش برای ما سخت و بلکه غیر ممکن هست عجیب نیست این نتیجه دلبستگی ما به این غول بی شاخ و دم هست:


چون غرض آمد هـنر پوشیده شـد
صد حجاب از دل بسوی دیده شد
.
.
.
یــارب از ابــر هــدایت برســان بارانی
پیشتر زانکه چو گردی زمیان برخیزم

راههای خوشبختی و آرامش ماندگار و با ثبات برای من و تو..... (خطبه متقین، همام)
بسيار شده است که من و تو سرگشته و حيران دنبال راهکاري مي گرديم که چگونه از دردسري نجات يابيم؟ يا چگونه از مشکلي پيشگيري کنيم؟ يا با مصيبتي کناربيائيم؟ يا زمينه رشدي پيدا کنيم؟ يا کمالي را تجربه کنيم ؟ يا آرامشي را به آغوش بکشيم؟ يا لذتي را تجربه کنيم؟ و در کل چگونه خوشبختي و رضايت از زندگي را جزء تجارب دائم خود کنيم؟
اما هر کس راهي را نشان مي دهد، هرکس شمعي در دست و مسيري را اشاره می کند. فلسفه ، جامعه شناسي، روانشناسي و ....، هر يک با هزاران سئوال و فرضيه و تئوري هر کدام در دل خود مسيرهاي متفاوت و گاها مخالفي را نشان مي دهند. غافل از آنيم که جواب اساسي ترين سئوالها و پرسش هاي کلي زندگي همه و همه ، با لطف و کرم يگانه آفريننده بي همتاي ما، و آن يگانه حکيم مهربان، بر ما روشن شده است و از پاکترين واسطه ها و زبانها ، مکررا پاسخ گفته شده است.
در ذيل نمونه اي از اين پاسخها که در مورد پرهيزکاران ( که همانا انسانهاي کامل و سعادتمندی هستند) را از زبان شيرين حضرت علي عليه السلام همو او که سراسر زندگي، رفتار، اعمال و سخنانش اسوه همه انسانها بود. چه آن هنگام که مشکي پير زني را به دوش مي کشيد، چه آن هنگام که شجاعانه غضب خود را کنترل مي کرد، چه آن هنگام که عادلانه در مورد قاتلش حکم مي داد، چه آن هنگام که فروتنانه تسليم قانون مي شد، چه آن هنگام که مهربانانه در خانه به همسر گراميش کمک مي کرد، چه آن هنگام که سخنورانه مردم را به راه راست رهنمون بود، چه آن هنگام که عالمان پاسخ شبهه افکنان را مي داد، چه آن هنگام که عاشقانه با حضرت حق راز و نياز مي کرد، چه آن هنگام که شجاعانه بر جاي پيامبر خوابيد ، چه آ« هنگام که صبورانه در شعب ابيطالب ، سختي ها را تحمل کرد، چه آن هنگام که عادلانه و سخت گيرانه شمع بيت المال را خاموش کرد، و هزاران هزار از این دست....

و از نشانه‏هاى پرهيزكاران اين است كه او را اينگونه مى‏بينى:

• در ديندارى نيرومند، نرمخو و دور انديش است.
• داراى ايمانى پر از يقين
• حريص در كسب دانش
• با داشتن علم بردبار
• در توانگرى ميانه رو
• در عبادت فروتن
• در تهيدستى آراسته
• در سختى‏ها بردبار
• در جستجوى كسب حلال
• در راه هدايت شادمان
• پرهيز كننده از طمع ورزى
• اعمال نيكو انجام مى‏دهد و ترسان است
• روز را به شب مى‏رساند با سپاسگزارى
• شب را به روز مى‏آورد با ياد خدا
• شب مى‏خوابد اما ترسان
• بر مى‏خيزد شادمان
• ترس براى اينكه دچار غفلت نشود
• شادمانى براى فضل و رحمتى كه به او رسيده است.
• بردبارى را با علم، و سخن را با عمل، در مى‏آميزد.
• آرزويش نزديك
• لغزش‏هايش اندك
• قلبش فروتن
• نفسش قانع
• خوراكش كم
• كارش آسان
• دينش حفظ شده
• شهوتش در حرام مرده
• خشمش فرو خورده است
• مردم به خيرش اميدوار، و از آزارش در امانند
• اگر در جمع بى‏خبران باشد نامش در گروه ياد آوران خدا ثبت مى‏گردد
• اگر در گروه ياد آوران باشد نامش در گروه بى‏خبران نوشته نمى‏شود.
• ديگران را مورد عفو قرار مي دهد
• به آن كه محرومش ساخته مى‏بخشد
• به آن كس كه با او بريده مى‏پيوندد
• از سخن زشت دور،
• گفتارش نرم
• بدى‏هاى او پنهان و كار نيكش آشكار است
• نيكى‏هاى او به همه رسيده
• آزار او به كسى نمى‏رسد
• در سختى‏ها آرام
• در ناگواريها بردبار
• در خوشى‏ها سپاسگزار است
• به آن كه دشمن دارد ستم نكند
• نسبت به آن كه دوست دارد به گناه آلوده نشود
• پيش از آن كه بر ضد او گواهى دهند به حق اعتراف مى‏كند
• آنچه را به او سپرده‏اند ضايع نمى‏سازد
• آنچه را به او تذكّر دادند فراموش نمى‏كند
• مردم را با لقب‏هاى زشت نمى‏خواند
• همسايگان را آزار نمى‏رساند
• در مصيبت‏هاى ديگران شاد نمى‏شود
• در كار ناروا دخالت نمى‏كند
• از محدوده حق خارج نمى‏شود.
• اگر خاموش است سكوت او اندوهگينش نمى‏كند
• اگر بخندد آواز خنده او بلند نمى‏شود
• اگر به او ستمى روا دارند صبر مى‏كند تا خدا انتقام او را بگيرد.
• نفس او از دستش در زحمت، ولى مردم در آسايشند.
• براى قيامت خود را به زحمت مى‏افكند، ولى مردم را به رفاه و آسايش مى‏رساند.
• دورى او از تكبّر و خود پسندى، و نزديكى او از روى حيله و نيرنگ نيست.
• اگر نفس او در آنچه دشوار است فرمان نبرد، از آنچه دوست دارد محرومش مى‏كند.
• روشنى چشم پرهيزكار در چيزى قرار دارد كه جاودانه است، و آن را ترك مى‏كند كه پايدار نيست،
• دورى او از برخى مردم، از روى زهد و پارسايى، و نزديك شدنش با بعضى ديگر از روى مهربانى و نرمى است.

با سلام و احترامبله این روزها پسرها بدون رسمی کردن، و اطلاع خانواده ها چندین ماه دختری را به بازی می گیرند.(و دختر هم می خواهدکه تن به این بازی بدهد)، شاید یکی از دلایل عمده اینکه بر عکس قدیما این روزها شکست های عاطفی ، درگیری های ذهنی، خیانت و طلاق ها زیاد شده همین سبک های فریبنده و مخفی امروزی هست که مد شده است.هر چیزی که رایج شد که معنی درست بودن نمی دهد.اگر دروغ، خیانت ، و .... زیاد شد، آیا خوب هست و باید تجویز شود و مورد استقبال قرار گیرد؟!!!دقت کنید، ما نمی گوییم پسری ناشناخته دختری را به همسری برگزیند (سنتی مثل قدیم)، بلکه می گوییم هر چقدر می خواهد شناخت پیدا کند و بررسی کند اشکال ندارد، لیکن چرا یواشکی؟! چرا توی خلوت؟! چرا بدون در جریان گذاشتن دیگران؟! معمولا یواشکی و پنهان کاری برای کلاهبرداری، سوء استفاده و ... .هست. ازدواج که انتخاب مهمی هست. چرا نباید خانواده ها و دیگران مسیر را ببینند؟بله اگر پسری به جای شناخت بخواهد از دختری بهره ببرد، و با ایجاد درگیری احساسی و به وجود آوردن وابستگی لذت بگیرد، با او ماچ و بوسه، و لمس، آغوش و مسائل جنسی و ... بخواهد ، بهترین کار مخفی کاری و خلوت کاری و ... هست. لیکن خواستگاری معنی ازدواج نمی دهد.خواستگاری یک فرایند از یک مسیر عمد برای بررسی و شناخت دختر و پسر هست. این شناخت ممکن است 6 ماه، 9 ماه یا حتی یکسال طول بکشد. لیکن همه مسیر امن هست. و نه سرعت غیر مجازی هست، و نه تخلفی و .....خلاصه:هر گونه ارتباط دختر و پسر برای شناخت یکدیگر به شرطی مفید هست، که به جای مخفی کاری و پرورش احساسات محض و ایجاد وابستگی و فریب، کاملا رسمی و آشکار بوده و مراحل صحیح و درست پیش برود.

باور اینکه هیچ چیز در این عالم بیهوده نیست

باور اینکه نظمی هوشمند بر این عالم حاکم است

باور اینکه اختیار و انتخاب ما سرنوشت ما را تعیین می کند

باور اینکه در پس هر واقعه و ماجرایی حقیقتی و درسی نهفته

باور اینکه لحظه ها با همه محتوایشان فرصتهای بی بازگشتی هستند که

ما می توانیم استفاده ای رشد آفرین از آنها داشته باشیم .

باور اینکه در آفرینش این عالم با همه پیچیدگی هایش هدفی اعلا نهفته و

غایتی عظما در پیش است

باور اینکه برای رسیدن به این هدف و غایتی که ارتقاء انسان تا خدای گونه شدن را در پی دارد

مسیری مشخص قرار داده شده که هم مسیر و هم نحوه طی مسیر و دیدنی های طی مسیر

را بـرای ما روشن ساختـه اند و به مـا ابلاغ کرده اند که غـفلت از آگاهی برآن و

تـلاش بـرای طی این مسیر عامل همه دردهای کاهنده و آزار دهنده هست .

ما را بینا می کند تا ببینم که درد و رنج اگر در طی مسیر درستی و

راستی باشد آزار دهنده نیست بلکه حتی لذت بخش هم هست .

می فهماند آنجا که دردهایمان آزار دهنده هست و شوق و شور و انرژی بخشی

در خود ندارد ، مسیر مسیر اصلی نیست ، مسیر انحرافی هست .

بیشتر رنجهای ما عوارض اشکالات در روابط انسانی و انگیزه های این روابط که

اغلب برمحور خودخواهی ، حسادت ، منفعت طلبی ، سود جویی و .... است

،می باشد .




کافیست در مواجهه با افراد مهم برای ما مراقبت از عملکرد و واکنشهای خود

باشد که در مسیر درست ( مثل ، صبر ، جرأت ورزی ، بازخورد مناسب ،

قاطعیت ، گذشت ، مدارا ، ادای وظیفه بدون چشمداشت نتیجه ، ..... ) قرار

گیرد و نه مسیرهای انحرافی ای چون تلافی جویی ، مقابله ، تسلیم و ظلم

پذیری ، ظلم متقابل ، غیبت ، تهمت ، بدگویی ، بدخواهی ، نفرین و ...... .

خواهیم دید که آرامش و لذت وجود ما را فرا می گیرد و در پیش گرفتن راه صحیح

و رفتار مناسب ما را از دغدغه ها و مشغله های ذهنی که مانع بصیرت است باز

می دارد و افق را روشنتر دیده و در پس مسائل و مشکلات بهره ها و فرصت

هایی که میتوان از آن استفاده کرد را دید و از مشکلات شکلات ساخت و از رنج

لذت را چشید . پس مراقب عمل خود باشیم تا درست و متعادل رفتار کنیم که

در این صورت حتی در اوج مسائل و مشکلات نیز حال خوبی خواهیم داشت و

صبور و آرام پیش میرویم .



.